Hendrik van Balen binnen te treden, bij wien hij dan ook in 
1C09, blijkens zijne inschrijving op ’t register van ’t S'-Lucasgilde, 
als leerling werd aangenomen. 
Niet enkel de reeds vernielde, maar een samenloop van omstan- 
digheden had raedegewerkt ora de kiernen van het machtig talent, 
dat de jeugdige Van Dijek in zicli omdroeg, te doen opkomen. 
Behalve dat de lijd zoo bijzonder gunstig was voor de kunst- 
ontwikkeling; dat in de stad Antwerpen zoo menige puikschil- 
derijen verspreid waren, te beschouwen als zoovele middelen tôt 
opwekking van gevoel en smaak, mag men niet uit het oog ver- 
liezen, dat de ouders van Antoon van Dijek in welstand leel’den, 
zijne edele aandrift den vollen teugel inochten laten en hem eene 
verzorgde opvoeding konden geven. Deze laatste omstandigheid 
komt ons voor, mede in aeht te moeten genomen worden, als 
niet zonder invloed gebleven zijnde op de vorming des kunste- 
naars, en mogelijk op zijne latere lotgevallen in Engeland. Het 
geheele werk toch van Antoon van Dijek draagt eenen onmisken- 
baren stempel van netheid en onderscheiding, dien men uiterst 
zelden, althans in zulken boogen graad, op tafereelen van andere 
meesters terugvindt. 
Van Balen, die onder zijne leerlingen den later met roem bela- 
denen dierenmaler Frans Snijders telde, was zeker een knap 
kunstenaar, en een der verdienstelijkste schilders van zijnen tijd; 
cvenwel kon Van Dijek niet lang onder zijne leiding staan, 
zonder zijnen meester op zijde te zijn gekomen. Hij verliet diens 
werkplaats, en sloeg den weg in naar de sehool van den eersten 
schilder der stad en des lands — Rubens. 
Hier doet zich de vraag voor, in welk jaar de kunstlievende 
jongeling van meester veranderde. Alfred Michiels en anderen 
liouden ’t er voor, dat hij niet langer dan éen jaar de lessen bij 
Van Balen volgde, en vandaar in de werkschool van Rubens 
trad; een Engelsch geleerde, William Hookham Carpenter, schrij- 
ver eener gewetensvolle verhandeling over Van Dijek, geeft het 
jaartal 1615 op, terwijl anderen beweren, dat hij nooit als leer¬ 
ling bij den prins der Vlaamsche sehool den voet heeft gezet. — 
Wat ons betreft, wij meenen dat Antoon van Dijek wel degelijk 
