der gansche figuur was. Hebben wij noodig te zeggen, dat Antoon 
van Dijck de leerling was, wiens talent zijne medegezellen van 
eene gewisse straf had bevrijd? De overlevering voegt cr bij, dat 
Rubens, na van het voorgevallene kennis te hebben bekomen, 
zijnen leerlingen van herte vergaf, en van dit oogenblik in Van 
Dijck den uitstekenden kunstenaar erkende, dien bij meer dan 
# 
ooit met raad en daad op de moeilijke kunslbaan vooruithielp. 
De géniale jongeling, merkt Van Dijcks lofredenaar Hansen te 
recht aan, diende nog sleehts de middelen te kennen oui eene 
adelaarsvlueht te nemen. 
Het hoeft ons dan geenszins te verwonderen, dat Van Dijck 
reeds in ’t begin van ICI8 als vrij meester in zijne geboortestad 
uitgeroepen werd — eene eer, die wellieht tôt dan toe geenen 
anderen kunstenaar zoo jong was niogen te heurt vallen. De voort- 
brengselen zijns penseels verwierven hem weldra eene ver- 
maardheid, die hij zich door aanhoudende studie hoe langer zoo 
meer beijverde te verdienen, en getuigden van zulke keurige 
uitvoering, dat Rubens er niet voor terugweek , hem een deel 
van zijnen arbeid toe te vertrouwen, zooals eene akte, onder 
dagteekening van 29 Maart 1620, rakende de versiering der 
Jczuïetenkerk te Antwerpen, onwederlegbaar aantoont. 
Een nog meer doorslaandc bewijs van de kunstfaam onzesjon- 
gen meesters ligt voorhanden in eenen brief, uit Antwerpen den 
17 Joli deszelfden jaars aan graaf van Arundel, den edelen En- 
gelschen kunstbeschermer, toegestuurd, en waarin de schrijver 
nopens Van Dijck de verklaring aflegt, dat zijne werken zoo ge~ 
waardeerd begonnen te worden als die van Rubens zelven. Vol- 
gens den inhoud van dezen brief deed Arundel toenmaals pogin- 
gen aanwenden om Van Dijck tôt eene reis naar het hof van 
Engeland over te halen, en er zijn sclirijvers die beweren, dat hij 
inderdaad in de maand November 1620 deze reis ondernam, van 
koning Jacob I den 16 Februari 1621 eene belooning van honderd 
pond ontving, wegens zekeren hem bewezen dienst, en korts 
daarna oorlof verkreeg om gedurende acht maanden afwezig te 
zijn. Het schijnt evenwel buiten twijfel, dat de hier bedoelde An¬ 
toon Van Dijck, wiens beroep, in ’t voorbijgaan gczegd, in de door 
