( 10 ) 
Carpenter medegedeelde oorkonden niet aangeteekend staat, een 
andere persoon is geweest, en dat onze schilder eerst elf jaren 
later zich in Engeland metterwoon nederzette. 
Met de meeste schrijvers houden wij het voor vast, dat Van 
Dijck onder de leiding van Rubens in Antwerpen bleef, tôt op 
het tijdstip dat deze, bij ervaring wetende wat rijke bronnen er 
voor den kunstenaar in Italie openliggen, hem den raad gaf, om 
dit door de kunsten bevoorrechte land te bezoeken. Men lieeft 
beweerd, dat de ijverzucht den grooten meester wel konde aan- 
gespoord hebben om zijnen leerling van zich te verwijderen, en hij 
hem de portretschildering aanried, om zijne mededinging in het 
vak der historié niet te moeten duchtcn. Deze stellino; is echter 
in ’t geheel niet aan te nemen, wanneer men nagaat hoe redit 
vaderlijk zich Rubens jegens Antoon in meer dan éene omstan- 
digheid gedroeg, en welke bijzondere zorg hij voor dezes ver- 
dere kunstontwikkeling aan den dag legde. 
Eene reis naar Rome was, reeds in die dagen, onder dejeug- 
dige kunstenaars om zoo te zeggen eene behoefte. Is ze niet 
altijd aan te raden aan kunstenaren van middelmalig talent, die, 
bij de bewondering van de groote meesters, weleens voorgoed 
hunne oorspronkelijkheid verliezen, voor Van Dijck was dit 
evcnwel, zooals gebleken is, niet te vreezen, en met eene geest- 
drift, waarvoor zijne bij uitstek dichterJijke ziel vatbaar was, 
zien wij hem den raad zijns vriends dankbaar aannemen en zich 
tôt de reis naar het schiereiland vaardig maken. Om zijnen mees¬ 
ter voor zijne goede bezorgdheid een bewijs van erkentenis te 
laten, schonk hij hem drie prachtige schilderijen van zijne hand : 
het portret van Isahella Brant (Rubens’ eehtgenoote), een Ecce 
Homo en Jezus in den Olijvenhof, welk laastste tafereel door 
Rubens op zoo hoogen prijs gesteld werd, dat hij er de eere- 
plaats in ’t voornaamste vertrek zijner woning aan gaf. De mees¬ 
ter, van zijnen kant, wilde in edelmoedigheid niet ten achter 
blijven, maar schonk hem een kostelijk paard voor zijne reis, 
eenen lioop leerzame onderrichtingen tôt toom en teugel, en zoo 
trok Antoon, met evenveel liope als Rubens een twintigtal jaren 
vroeger, naar het beloofde land der kunstenaren. 
