( " ) 
Gaarne zouden wij hier, gelijk de meeste, ora niet te zeggen al 
de biografen van Antoon van Dijck, in ’t breede willen gewagen 
van bet liefdesavontuur, van ’t welk men beweert dat de reizende 
schilder, nauwelijks de torens zijner geboortestad uit bet gezicht 
verloren bebbende, de held zou geweest zijn. Te Saventbem, 
een dorp niet verre van Brussel, zegt men, ontmoette bij eene 
knappe meid, ontvlamde plotseling in eene hevige liefde, en ver- 
gat bij baar bet doel zijner reize. Over geenen onzer beroemde 
schilders loopen zooveel legenden om , als over Van Dijck; onge- 
lukkig (of liever gelukkig!) ligt er veel tegenstrijdigheid in eenige, 
en weet men geene bewijzen tôt staving dier losse gezegden aan 
te halen. Ook wij wenscbten te kunnen dwepen met het bekoor- 
iijke beeld, welks tooverachtige blikken op cens het hart van den 
jongen scbilder in vollen gloed zouden hebben gezet, en waaraan 
men eene zijner schoonste scheppingen te danken zou hebben. 
Maar bestaat er wezenlijk grond daarvoor? 
In de eerste plaats wordt de omstandigheid, in welke de twee 
jeugdige harten elkaar voor de eerste maal ontmoetten, zeer ver- 
schillig opgegeven; voorts schijnt het ons weinig aannemelijk toe, 
dat eene hofjonkvrouw, gelijk Anna van Ophem gezegd wordt te 
zijn geweest, tôt haren « aanbidder » zou aanvaard hebben 
eenen doortrekkenden kunstenaar, dien zij nooit te voren gezien 
had, en dat zij bem zoo weinig edelmoedigheid zou hebben laten 
blijken om hem op zijnen verren tocht, ondernomen met bet 
doel om zijnc kennissen uit te breiden, al was ’t dan ook maar 
enkele weken, op te houden. 
« Maar, zal men ons vragen, loocbent gij, dat de vermaarde 
schilderij in de kerk van Saventhem van Antoon van Dijck zij? 
Dat de jonkvrouw Van Ophem hier met hare ouders een lustgoed 
bewoonde? » Twijfel is niet mogelijk; doch, moet bet tafereel dan 
volstrekt een minnegeschenk zijn ? -— « Maar gij rukt uit Van 
Dijcks leven de poëzie, het aantrekkelijke, bet belangverwek- 
kende, door dichters bezongen, op het tooneel gebracht, door 
penseel en graveerstift aanscbouwelijk gemaakt, om ’t enkel te 
doen bestaan in eene prozaïsche aaneenschakeling van alledaag- 
sche omstandigheden? » — Dit doen wij, inderdaad, en zullen 
