( 15 ) 
Hoehet zij, het taferecl te Saventhem draagt te redit de bewon- 
dering aller kenners weg. Het verbeeldt de épisode nit de jeugd 
des later beroemd gewordenen bisschops van Tours : de heilige, 
op een schoon wit paard gezeten, snijdt stukken uit zijnen inantel, 
oui de naaktheid vau twee bedelaars te dekken ; in ‘t verdiep ont- 
waart raen eenen ouden miter, reisgezel van Marten, die het too- 
neel bewogen aanziet. De schitder maalde zijn eigen portret in de 
beeltenis des toekomsligeii prelaats, benevens het wit paard, hem 
door Rubens ten gescbenke gegeven. — Dit tafereel behoort tôt 
Van Dijeksmeesterstukken. Men kan er niet genoeg de fîjnheid van 
teekening, het ideale der gelaatsuitdrukking, de edele houdingder 
figuren en de helderheid van het koloriet in bewonderen h Het is 
1 Wij mogen van deze sckilderij geen afscbeid nemen, zonder gewag te 
maken van de lotgevallen, die er aan verbonden zijn, en waarover Wauters, 
in ziju merkwaardig gewrocht : Histoire des environs de Bruxelles , wetens- 
waardige inlicbtingen geeft. Den pasloor en kerkmeesters der parochie kwam 
het, namelijk, omstreeks 1 Toi in de gedacbte, den St-Marten voor 4,000 gul- 
den aan zekeren heer Hoet, van ’s-Gravenhage, te verkoopen, en dit zonder 
de toestemming van dentoenmaligen heer des dorps, den graaf vanKoningseek, 
noch deze van de wethouders en der parochianen bekomen te hebben. Deze 
iaalsten, het gevaar bemerkende, waaraan hun geliefd allaarstnk was bloot- 
gesleld, ingepakt als het reeds was om naar den vreemde verzonden te wor- 
den, liepen in aller ijl te zamen, gewapend met vorken en vlegels en ailes wat 
hun onder de hand viel, en omringden alzoo met hunne toegeloopene vrouwen 
en kinderen het kerkgebouw, om le beletten, dat hun schat er op eene zoo 
onkiesche wijze uit geroofd wierde. Hunne poging gelukte. De kooper, om 
uit hunne handen te geraken, was verplicht, langs den tuin der paslorij over 
de haag te springen en over het veld naar Brussel te vluchten, terwijl de pas- 
toor met eenen hoop onaangenaambeden bejegend werd, en de weder losge- 
maakle schilderij, onder de juichkreten der menigte, hare plaats boven het 
altaar innam. Zoo groot was de ingenomenheid van Saventhems bevolking 
voor haren kuustschat, zegt Michiels, dat, toen de Franschen naar Saventhem 
kwamen om het tafereel als huit mede te nemen, men tôt de nederlating niet 
dorst overgaan, zonder alvorens eenige soldaten uit Brussel te hebben doen 
komen, om de plunderaars tegen de opgestane dorpelingen te beschermen h 
i De schilderij werd niet weggevoerd in 1806, gelijk Michiels voorgeeft, maar den 
2 Fructidor II e jaar der Repuhliek (19 Augustus 1794). Geplaatst in t Muséum van 
Parijs, werd zij er met veel zorg hersteld , en in 1816 aan Saventhem teruggegeven. 
