( « ) 
Kort daarna zien wij Van Dijck den weg naar Sicilië inslaan, 
vergezeld van ridder Vanni, en ontmoeten wij hem aan ’thof van 
Philibert van Savove, wiens portret en dat zijner gemalin (de 
met roem bekende Soffinisba Angosciola) hij gelast werd op doek 
te brengen. Soprani, de levensbeschrijver der onderkoningin van 
Sicilië, verhaalt, dat Van Dijck in zijn onderhoud met de blind 
gewordene kunslenares ineer inlichtingen nopens zijnvak opdeed, 
dan de werken der grootste schiiders hem hadden kunnen ver- 
schaffen. Is deze lofspraak als overdreven te beschouwen, zij 
getuigt niettemin dat Van Dijck geene gelcgenheid liet voorbij 
gaan, om tôt in de minste bijzonderheden over ailes, wat de hem 
dierbare kunst betrof, te worden ingelicht. Hij had voorgenomen, 
aldaar een betrekkelijk lang verblijf te honden, zoo om te vol- 
doen aan de vele bestellingen, welke hij van de aanzienlijkste 
personen des lands ontving, als om zijne studie in de Italiaansehe 
school voort te zetten, toen eene peslziekte ontstond, welke Phi¬ 
libert van Savoye en talrijke anderen ten grave sleepte. De schil- 
der aarzelde niet, een kort en goed besluit te nemen : hij verliet 
Sicilië, met zich een pasbegonnen altaarstuk voor-de kapel der 
Broederschap van den Rozenkrans medenemende, om het te Genua 
te gaan voltooien. 
De achting, de bewondering voor het talent des Vlaamschen 
schiiders werd zoo groot, dat zijne reis in Italië een ware triomf- 
toeht heeten moeht. Het toeval wilde, dat hij op eenen zijner 
uitstappen de gravin van Arundel met hare twee zonen ont- 
moette, die bij hem, als vroeger haar gemaal, aandrong, opdal hij 
haar naar Engeland vergezellen zoude. Van Dijck gevoelde zich 
echter niet genoopt dit verzock in tewilligen, bedankte hofïelijk 
voor het hem vereerend aanbod, en keerde terug naar Genua, 
voor welke stad hij eene bijzondere genegenheid schijnt te hebben 
opgevat. Na nog eenige weken aldaar vcrtoefd te hebben, kwam 
de begeerte in hem op, zijn vaderland en zijn geliefd Antwerpen 
terug te zien. Hij ontscheepte er op het einde van 1626, na op 
min dan vijf jaren in Italië eenen roem te hebben verworven, 
dien de lijd niet in staat is te verminderen. 
