( 30 ) 
laste nam. Daarmede hield de vorslclijke Mecenas zicli niet te- 
vreden : liet kroondomein van Blackfriars en het prachtig zomer- 
verblijf te Elthara , in ’t graafschap Kent, werden ter beschikking 
van den kunstenaar gesteld, die daarenboven den titel van eer- 
sten schilder der kroon verkreeg en den 5 Juli daaropvolgcnde tôt 
ridder der Badorde werd verhevcn. En, ais blijk van ongemeene 
lioogschatting en verkleefdheid, liing Karel I hem eenen gouden 
ketting om den liais met ’s konings rijk in brillantcn gevatte beel- 
tenis versierd, terwijl hem, bij beslnit van 17 October 1655, van 
den vorst een pensioen van 200 pond sterling werd toegekend. 
Zoovcel eerbewijzen op korten tijd, en van znlke îiooge hand, 
droegen niet weinig bij om Van Dijcks beroemdheid te doen 
klimmen. Zijne werkzaal werd de verzamelplaats van het puik 
des Engelschen adels, en meer dan ecns gebeurde bet, dat de 
koning zijn paleis van Wliitehall verlietom, de beslommeringen 
des staatkundigen levens vergetendc, zich in de besehouwing van 
de voortbrengselen des meesters te verpoozen en zicli met dezen 
over de hein dierbare kunst te onderhouden. 
Welke was de reden van den ongemeenen bij val, dienVan Dijck 
in Engeland te heurt mocht vallen? Die oorzaak is niet verre te 
zoeken. Zeker, de puikstukken, die bij ’t eene na ’t andere voort- 
braclit, moeten in de eerste plaats daar niet weinig hebben toe 
bijgedragen ; doeh missehien ware de gave van ’t genie ontoerei- 
kend geweest om hem de liarten van Engelands grooten te openen, 
indien eene andere, even aanbevelingswaardig in den boogen 
stand, hem niet tothunnen lieveling had gemaakt.De ridderlijke 
Vlaming tocb was zelf de type van den echten Engelschen gentle¬ 
men, en, gelijk een Nedcrlandsch sclirijver te redit opmerkt, 
gelukte er in, dit selioone toonbceld van ware, edele manne- 
lijkheid bcter te begrijpen dan eenig Engelsch schilder. Van Dijck 
was hier mogelijk, meer nog dan te Antwerpen, de vcrfijnde 
kunstenaar, die ailes, wat bij aanraakte, adelde. 
Zal men nu zeggen, dat het verkeerd van hem gehandeld was, 
zijnen geboortegrond verlaten te hebben, waar men zoo lier en 
gelukkig was, hem te bezitten? Ons dunkt het niet. Men brenge 
hier geenc te bekrompenc denkbeelden voorî De kunstenaar, 
