die bij Bellori nopens een der bedoelde doeken voorkomt, en 
aan hetwelk de naam van mcesterstuk met réélit mag toegekend 
worden : Lady Vcnetia is er afgebeeld in de houding der voor- 
zichtigheid, getooid met een wit slepend kleed, om ’t welk een 
gordel van gesteenten flonkert en een gekleurd floers is geslagen. 
Zij steekt hare band uit naar twee witte duiven, terwijl rond 
haren arm een serpent kronkeit. Aan haren wagen houdt zij de 
Logen, de Gramschap, den Nijd en de YVereldsche Liefde gekluis- 
terd. Boven de godin zweeft eene groep engelen, lmnne stemmen 
met hetgeluid der speeltuigen vermengende, terwijl drie hunner 
haar hoofd met eenen diadeem versieren, ten teeken van hare 
zegepraal op de ondeugden, en een wimpel houden ontplooid. 
waarop deze spreuk van Juvénal voorkomt : JVidlam numen abesl 
si sit pniclentia. — Bellori voegt er bij, dat de schilder over dit 
gewrocht zoo voldaan was, dat hij er eene kleine kopie van ver- 
vaardigde, welke, volgens Smith, nadien aan de familie van sir 
Eliab Harvey toehehoorde. Toen lady Venetia den 1 Mei 1635, 
nauwelijks drie en dertig jaren oud, plotseling overleed , werd zij 
op haar doodsbed door Yan Dijck nogmaals nagepen-seeld. 
De gunsteling van den Engelschen adel betoonde eene weinig 
gewone werkzaamheid , en zag dus het gond van aile zijden bem 
toestroomen. Hij richtte zijn huis op grootschen voet in, en gaf 
den toon van verlijnden smaak. Of bij daarom de païen der wel- 
Ievendheid te buiten ging, het gewonnene in ongebondenheid 
verkwistte en allerlei builensporigheden beging, tôt zôoverre, 
dat hij, om zijne geschokte fortuin te berstellen, zicli aan de alchi¬ 
mie overgaf, zijn, in ons oog, even zoo geloofwaardige vertel- 
lingen als die, betrekkelijk het liefdesavontuur te Savenlhem en 
in t huis van Rubens; als zijne ontmoeting met Frans Hais, te 
Haarlem; als zijne te leurstelling met de kanunniken van Kor- 
trijk, en wat al meer, dat de wereld heeft rondgeloopen en onzen 
genialen meester tôt eenen alledaagschen, karakterloozen roraan- 
held heeft verlaagd. Trouwens, gansch het voorgaande leven 
van Van Dijck, en bijzonderlijk zijn gedrag tegenover zijne kunst- 
gezellen te Rome, toen hij in de driftigste jongelingsjaren was, 
spreckt deze beweringen tegen. Of zouden zijne rijke afkomst, 
