Un peu plus tard (0 octobre 1545), nous rencontrons une lettre 
curieuse de Valéran Poulain à Guillaume Farel, laquelle nous 
prouve que, dans l’exercice de ses fonctions pastorales, Brully 
n’avait pas su se concilier tous les suffrages. On l’accusait d’ètre 
ambitieux, de s’absenter à l’insu de son Église pour s’occuper à 
Metz de ses affaires privées. Poulain, qui fut pour lui un ami des 
plus tendres, le défend vivement en ces termes 1 : 
» temporis impetret, id quod te puto permissurum. » (Même publication, 
tome XI.) 
1 « Cui conlemptui tantam nunc apertam rimam contra nostrum concio- 
» natorem Petrum non mediocriter doleo. Utinam ille, quisquis isest, vel 
» siluisset, vel tu non usque adeô facilè calunmiae aurem utramque dédisses. 
» Certè enim calumnia est quidquid de illo est ad te vel scriptum vel delatum. 
» Turpe est velle ex alterius vituperio laudem aucupari aut alterius exitio 
» crescere. Video enim huic nostro ambitionis aut nescio cujus alterius cri- 
» minis notam inuri. Certè animum ego suo .ludici Deo relinquo. Verùm hoc 
» factum, quo te video contra ilium utcumque animatum esse, audacter 
» tuebor. Quid enim si insperato vel potiùs inopinato illi eveuit ut ob privala 
» negotia fuerit aliquo vel eliam il lue proficiscendum. Nunc ideo peccavit 
» quod sibi lantillum temporis sumpserit ? At non debuit injussu ecclesiae ? 
» Fateor : in causa publicà, uli religionis, vel alio hujus modi. Quod neque 
» facturum ipsum credo, tametsi fortasse aliquandb causae incedant cur id 
» liceat. Cujus rei non illi sunt defutura exempla. Al neque etiam, si privatas 
» tantum causas liabuisset, debuit inscià ecclesiâ proficisci? Si ità est, certè 
» multi, ferè omnes peccant qui toties ad sua negotia saepe ad non paucos 
» dies secedunt. Sed quid ego excuso, quasi idem ille fecerit? Nemo fuit 
» nostrùm qui ignoraret vel etiam profeclionis causas : tantùm . propter ma- 
» levolorum insidias, noluit invulgari quid quod ante discessum concionatores 
» etiam admonuit ut, si quid vellenl ecclesiam metensem scire, scriberent. 
» Istaec ita esse testor qui ubique interfuerim, eliam apud concionatores. 
» Nam quod ad conditionem aut. stipendiorum splendorem (non valdè invi- 
» dendum) attinet, dominus est qui ejus cor novit. Tu etiam familiarius eum 
» nosti, num in victùs frugalitate ullam hujus animi suspicionem det. Ac de 
» caetero ejus ministerio aut moribus frustra id ego apud te, virum acutis- 
» simi et severissimi ingenii : ad quod accedit satis diuturna et familiaris con- 
» sueludo. Verùm, quod nos omnes ad exemplum regis et capitis nostri Christi 
» decere arbitrer, ego illi facto, de quo eum accusari inlellexi, volui et veri- 
» tati testimonium ferre;non facturus hoc modo in cujusvis causa. Idem fac- 
» turum D. Cyprianus est pollicitus. Sed magni referre putabam ab ipso 
» omnem sinistram suspicionem procul abesse. Cui equidem ego in ^domino 
