( SO ) 
sperareposse me operi extremam apponere nianum 1 . Sed videntur isti Prin¬ 
cipes mei in caput meum conjurasse, ut me cursitando perdant. 
Haec de rebus nostris. De luis aulem scire percupio, ut tibi ista migrandi 
poenitentia cesseril. Nam abepistola tua semel perlecta non potui de te, ami- 
cissimo capite, non esse sollicitus. Quamquam enim numquam addubilaverim, 
magnas ex lit isse causas, ob quas eo consi I ii veclus sis, ut quo loco tôt tantique 
viri alque adeo Erasmùs ipse. si non perniciosam, certe periculosam esse 
vivendi rationem judicarunt, lu istliic habilare constitueris 2 . Ea enim tibi 
cognita prudentia est (ut de doctrina nihil dicamus), ut non lemere id ita 
délibérasse tecum videare. Si lamen mihi permittis, amice, tecum bac de re 
disputare, est in quo mihi et amicis tuis (nisi caussas, quae le perpulerint, 
nobis probas aperîius) eo nomine vix facias satis. Damus enim hoc tibi, ut ea 
sis animi conslantia et robore, ut illorum hominum consuetudo te nihil 
dimoveat, tametsi hoc fere super hominis vices sis, (amen ut in boc tibi 
eonstel ralio ac ab illis factis propbano esse liceat : tamen amici tui non illi 
quidem corporales (ut ita dicam) quos sanguis et caro tibi devinxit, qui le 
ferlasse isthic magna ex parte relinent, sed quos studiorum simililudo et 
ingenuus animi candor compara vit : hi inquam subverentur, ne sero tandem 
poeniteat te poenitentiae. Nam ut nul!uni aliud incommodum bine orialur, 
i on magni momenti res est, tandiu sine ullis sacris ceu ab ecclesiae coetu 
segregalum deiitere? ac in l'arnae discrimen incidere? Vel an putas defuturus, 
qui te diulius isthic immorantem ac sicuti nihil cum OEcolampadiis aut 
Zwingliis ita neque nobiscum vix quicquam commune habentem, neque cali- 
dum neque frigidum esse dictilent? Imo, qui tantum non'alheum appellitent? 
Dissoluti autem ingenii est, quid boni viri de se existiment negligere. Sed sub 
Caésaribus idolatris vixere suis legibus plerique veteres Chrisliani. Vixere : 
sed qui, quo migrarent, non liabebanl. Tibi et gymnasia et res publicae, obviis 
quod aiunt ulnis, honestas proponunt conditiones. Et si non offerrent, iis 
tamen es dotibus et bonis vere tuis instructus, ut nusquam non tranquillius 
ac magis pro dignitale tua degere queas,quam isthic, ubi plus tibi studes, tibi 
sudas et parielibus : vir ad rei publicae administrationem et natus et educatus. 
Tel an putas, talentum tibi creditum non abs te repetendum cum foenore? 
O quam laie palet quod hic sese offert scribendi argumenlum! Sed nolo plu- 
ribus tecum. Nam elsi non sus Minervam, tamen impudenter facil quisquis 
Minervam docere putat. Tantum id peto. Propone te ipsum tibi. Affer sub 
oculos tuos eas ipsas raliones, quas tu gravissime alleri in tua sorte versanti 
objiceres. Habeloomnia tua consilia, quae te domi tuae alligant, suspectissima. 
Diffide viribus tuis. Cogita, Erasmum quantumlibet aegre discedentem sibi non 
1 Sans doute le traité De Officio Judicis. 
- Erasme avait quitté Bâle le 15 avril; Bar et Glaréan l’avaient précédé à Fri¬ 
bourg. 
