1NLEIDING. 
Aan het slot van zijne Histoire et théorie de la musique de 
l'antiquité ’, het grootsch gebouw door hem opgericht ter 
eere van de muziek der Oudheid , treedt Gevaert in eenige 
beschouwingen aangaande het verval der kunst binnen Rome 
en het dagen van een nieuw muzikaa) tijdperk, dank zij het 
Christendom. 
De schrijver leert ons, hoe reeds bij het aanbreken der 
vn e eeuw, de eens zoo schitterende Romeinsche tooneelvoor- 
stellingen hadden opgehouden te bestaan, en hoe de antieke 
kunst, uit hare laatste schuilplaats gebannen, tôt de diepste 
laagheid verviel. Wat er van overbleef behoorde tôt de corpo- 
ratie der zwervende artisten, muzikanten, zangers, klucht- en 
pantomimespelers, voortaan verplicht hunne kunst op open- 
bare plaatsen of bij de rijken en de machtigen ten toon le 
spreiden. 
Toen in het Westen de laatste overblijfselen der oude kunst 
schipbreuk lcden, bezat de Christelijke gemeente, die zich in 
de schaduw der Kerk van Rome uitbreidde, reeds hare cigen 
poëzie en muziek in verband met haren godsdienst. 
De eerste zangen van het christendom ontstonden natuurlijk 
te midden van den muzikalen dampkring van den lijd, en . 
werden aan de alsdan bestaande muzikale vormen ontleend ; 
I 
1 II, 622, vg. 
