niet aan verwijfde tooneelliederen, aan opgeblazen concert- 
compositiëri, maar aan de oude gezangen door de eeuwen 
geijkt, of aan de eenvoudige melodieën van het nederige 
volk waaronder de nieuwe leer hare aanhangers vond. Reeds 
van het begin af, gaat de schrijver voort, was de Katholieke 
zaug in twee deelen gesplilst. 
Aan den eenen kant, de hymnen, sequenzen en prozen, op 
maat gezongene melodieën met het vers verbonden, nu eens 
door godvruchtige christenen op muziek gesteld, dan weer 
aan bekende wijzen onlleend. De hymnodie was de kiem 
waaruit de gezongene- en de gedanste mélodie der westelijke 
volkeren ontsproot : de verskunst der jongleurs en der trou¬ 
vères en tevens aile de metra tôt heden toe door de verschil- 
lende Europeesche dichters gebruikt. 
Aan de andere zijde, de in proza geschrevene stukken : 
psalmen, voorzangen {antiennes), tegenzangen (répons), aan geen 
eigenlijke muzikale maat, doch wel aan oratorischen rhythmus 
onderworpen, en die, in den waren zin des woords, de 
cantus planus uitmaakten. Het melodieke kleed dier stukken 
aan oude grieksch-romeinsche gezangen en ook wel aan 
hymnen uit de oude kunst ontleend, had, reeds ten tijde van 
den H. Gregorius, een schat van melodieën, — het Romeinsche 
Antiphonarium , — doen ontstaan en gaf, onder de Carolingers, 
aanleiding tôt de eerste onderwijzende muzikale werken , 
waaruit de diaphonie, de discant, en later de betooverende 
kunst van den meerstemmigen zang (polyphonie) ontsproten. 
Gedurende de middeleeuwen en tôt aan de Renaissance liepen 
die beide takken elk in hunne bijzondere richting voort, om in 
Italië de Florentijnsche school der cantores a liuto , voorloopers 
van de stichters van het muzikale draina, te doen ontstaan, en 
