in het Noorden de school dèr Henegouwsehe en Vlaainsche 
contrapuntisten in het leven te roepen, welke beide stroomen 
eerst in de xvn e eeuw, in elkander liepen, om daarna gezamcn- 
lijk den prachtigen vloed der moderne muziek te vormen. 
Deze beschouwingen, waarmede de schrijver zijn werk besluit, 
kunnen even goed tôt inleiding verstrekken aan onze studie 
over den alleenzang in de Belgische provinciën sedert het 
begin der xi e eeuw. Immers, tôt omstreeks dien tijd bleef de 
eenstemmigemuziek alleen in eere. Hadden de Grieken eeniger- 
mate de meerstemmigheid aïs begeleiding tôt den zang gekend, 
na den val van het Romeinsche rijk was de polyphonie in den 
duisteren nacht der middeleeuwen verzonken en werd ze, om 
zoo tezeggen,eerstin de x e eeuw opnieuw ontdekt 1 . Na dien tijd, 
zien wij de meerstemmige muziek groeien en bloeien en wel 
op zoodanige wijze, dat de alleenzang door haar volkomen in 
het duister wordt gesteld, zoodat men geneigd is zich af 
te vragen of er buiten de meerstemmige-, de geleerde-, de 
kunstmuziek, ook nog eene andere bestond. 
Raadpleegt men nochtans de middeleeuwsche schrijvers , 
dan ziet men aldra, dat er toen ook eene meer populaire kunst 
bioeide, namelijk de muziek der jongleurs en der trouvères 2 , 
die den naam van vulgaris musica had gekregen. Van deze 
laatste getuigt de beroemde monnik Hucbald (c. 846 f 930 of 
932) : « Degenen die de fïuit, de cither en andere specltuigen 
beoefenen, ja zelfs de wereldlijke zangers en zangeressen doen 
1 De Coussemaker, Histoire de Vharmonie au moyen âge, bl. 12 vg. — 
F.-A. Gevaert, Hisl., I, bl. 372. 
2 F.-A. Gevaert, Les gloires de l'Italie, 1868, Introduction historique , 
b bl. 10, eene studie die, eenigermate uitgebreid, herdrukt werd in het 
Annuaire du Conservatoire de musique de Bruxelles, 1882, bl. 135 vg. 
