t VI ) 
al hunne pogingen om onder het zingen of spelen , door 
hunne kunst, de aanhoorders te verrukken '. » 
Keeds honderden jaren vroegcr vvas de H. Augustinus uitge- 
varen tegen de cantica ne farta, die door het volk, al dansende 
en springende, tôt zelfs op het graf der heiligen gezongeu 
werden, terwijl het concilie van Agde (506) den christenen 
verbood vergaderingen bij te wonen waar ontuchtige liederen 
werden voorgedragen. 
De H. Cesarius, bisschop van Arles, noemt de liederen welke 
door de builenlieden werden aangeheven, gezangen van den 
duivel. Het concilie van Châlons (565), dat het bijzonder op 
de vrouwen gemunt had, bedreigde met ban en geeselroede, 
degenen die zich aan het zingen van dusdanige liederen zou den 
schuldig maken. Karel de Groote, die het volkslied nochtans 
niet ongenegen was, aangezien hij de te zijnen tijde bestaande 
epische zangen liet opteekenen, wilde dat het ontuchtig volks¬ 
lied noch in, noch om de kerk gehoord zou worden : canticum 
turpe ntque luxuriosum circa ecclesias ayere omnino , quod et 
ubique vitandum est 2 . 
Een capitularium van dien keizer, uit het jaar 789, bepaalt 
dat de nonnen geene winelieder , d. i. wereldlijke liederen 
mogen zingen 3. 
De nationale poëzie kwam lot stand en vond een goed ont- 
1 Men zie de latijnsche teksten bij De Coüssemaker, Histoire de l'har¬ 
monie au moyen âge, 1852, bl. 81-82. 
4 De Coüssemaker, t. a. p., bl. 81. — Fétis, Histoire générale de la 
musique, IV, bl. 487. — Ch. Nisard, Des chansons populaires, I, bl. 9. — 
Tiersot, Histoire de la chanson populaire en France, p. 41. 
3 Uhland, Al te hoch- und niederdeutsche Volkslieder, 1844, aangehaald 
door G. Kalff, Het lied in de middel-eeuwen , bl. 251. 
