( VU ) 
haal vooral onder de klasse der krijgers, prinsen en edellieden, 
die of zelve deze zangen aan tafel, gedurende feesten, of op 
reis voordroegen , of die lieten uitvoeren wanneer zij ten 
oorlog trokken. In den beginne vverden die epische verhalen 
zeker door meer dan een krijgsman samengesteld en voorge- 
dragen, doch reeds in de vroegste tijden en wel in de ix e eeuw, 
zien we de opvolgers der Frankische scops, in het Fransch 
joglers (joculares) of jogledors (joculatores), later jougleors , 
jougleurs genoemd, — het woord jongleur is eene gansch 
moderne benaming, — naar hunne voorzaten, de grieksch- 
romeinsche zwervende muzikanten en goochelaars, eene bij- 
zondere klasse van dichters uitmaken. 
De viool (vielle) ter hand, die door hen met den boog (arçon) 
bespeeld werd, lieten zij hunne gezangen hooren aan hoven 
en in kasteelen. 
Later, toen ook de burgers uit de steden op hunne beurt 
in die zangen belang begonnen te stellen, vertoonden de 
jongleurs zich op openbare plaatsen, voor en na hunne voor- 
dracht geldomhalingen doende. 
Nog later vielen ze al dieper en dieper, en werden zij, even 
als hunne grieksch-romeinsche voorzaten, nog slechts voor 
goochelaars aangezien. Hunne liederen, die nog enkel aan 
het gemeen bevielen, werden door blinden voorgedragen en 
de vielle ontaarde in cifoine (symphonia ), waarmede deze 
voortaan hunne zangen begeleidden 
1 Gaston Paris, La littérature française au moyen âge, §§ 19-20, en de 
bijdienschrijver aangeduide bronnen. — De chifonia noemde men in de 
ix e en x e eeuw vielle à roue. Dus eigenlijk het speeltuig van den 
Liereman, dat lot omstreeks het midden onzer eeuw bleef voortleven. — 
Zie : H. LavoixAIs, La musique au siècle de saint Louis (gevoegd bij het 
