den naam van trobadors, terwijl zij in het noorden, waar zij 
een eenigszins ernstigeren toon aansloegen, den naam van 
trouvères ontvingen l . 
Troubadours en trouvères, — en hierin onderscheidden zij 
zich van de latere duitsche Minnesànger , — droegen zelden in 
persoon hunne kunstwerken voor ; zij hadden daartoe bezol- 
digde mannen in hunnen dienst 2 . 
In het zuiden van Frankrijk noemde men deze dienstmannen 
jongleurs , d. i. spelers, en daar het dezen ook wel eens werd 
opgedragen het gezelschap door allerlei grappen te vermaken, 
werd hun ook de naam van joculators geschonken, naar het 
Provençaalsch joglar. Bovendien noemde men hen nog chan- 
teors, in hunne hoedanigheid van zangers, en estrumenteors, 
in die van spelers van dansmuziek. 
In het noorden van Frankrijk en in England gaf men aan 
zulke dienstmannen, waaronder zich soms bekwame dichters 
bevonden, den naam van ménétriers, ménestrels of trouveors, 
bastarts, minstrels , menstrelles of mynstrellis; in Vlaanderen : 
menestreels. Nog noemde men ze gestours (die de chansons de 
geste voordragen ), juglers, jonglers of gleemen. 
Men vindt bij Ambros, t. a. p., de overigens dikwijls aange- 
haalde oud-fransche teksten uit de xn e en xm e eeuwen, over 
den jougleor. Een dezer luidt : 
« Quand les tables ostées furent 
Cil jougléour en piés s’esturent 
S’ont vieles et harpes prises 
Cançons et sons, vers et reprises. » 
Dat dezelfde plicht, om het gezelschap na den maaltijd te 
1 Ambros, Geschiehte , II, 217. 
2 Bôhme, Gesch. des Tanzes, I, 278, onderscheidt zorgvuldig « diese 
herumziehenden gemeinen Musikanten , Tânzer, Kâmpfer, Gaukler 
und Puppenspieler » van de « ebenfalls wandernden Volkssânger und 
Volksdicliter, welche als Yerfasser und Verbreiter der alten epischen 
Heldengesânge, als Trager der Neuigkeiten und als Boten beim Yolke 
wie an Fürstenhôfen in hoher Achtunç standen ». 
5 ? 
