vermaken, ook op de Vlaamsche menestreelen rustte , leert 
men uit de volgende plaats bij Seger Dengodgaf : 
« Doen men gliedweghen hadde na deten, 
Toenden die werde menestrele, 
Die daer waren herde vele, 
Voer die princen groet haer spel. 
Elc was sijns spels meester wel, 
Ende van toenne herde milde; 
Elc hoerde daer dat hi wilde, 
Avontueren groet ende langhe, 
Nuwe liede met sueten sanghe, 
Yedelen, herpen ende andere spele 1 ... » 
Doch « die werde menestrele » kregen bij Maerlant wel 
eens eenen anderen naam. De dichter, zooals uit verschil- 
lende plaatsen zijner werken blijkt, hield dit zwervende volkje, 
dat van burcht tôt burcht, van hof tôt hof liep, niet altijd in 
hooge achting. Maerlant vergelijkt hen bij den garrulus of 
gaai, wanneer hij zegt : 
« Van borne te borne vlieghet hi ende springhet 
Ende crijscht ende garlet meer dan hi singhet, 
Ende hi en gheduert te ghere stede 2 . » 
Elders leest men : 
« Garrulus dit dunct mi vele 
Bedieden some menestrele. 
Die altoes sijn onghestade, 
Ende callen vroe ende spade 
Vele boerden, vele loghen, 
Ende conterfaiten dien si moghen, 
Bede riddere ende papen, 
Porters, vrouwen ende knapen, 
Daer si scone sijn omme gheplumet. » 
De hyrauden, bazuinblazers, die tôt de menestreelen behoor- 
1 Uitg. Blommaert, in Oudulaemsche ged., I, bl.4, v. 288-297. — Verg. 
Verdam, Episodes uit Maerlants Historié v. Troyen , v. 3058-3067. 
2 Der naturen bloeme, III, vs. 2117-2119 en 2133-2150, aangeh. door 
D r Ja>: te Winkel, Maerlants werken beschouwd als spiegel van de xm* 
eeuw , tweede druk, 1892, bl. 492. 
