klemtoon enop het rijm, maar tervvijl in de Noordsche talen, 
klemtoon en zware slag (ictus) bij de dichters gewoonlijk ov-er- 
eenstemmen, nemen de Romaansche volken in dat opzicht 
veel meer vrijheid. Bij de Franschen namelijk wordt die 
overeenkomst alleen vereischt ter plaatse waar de caesuur 
valt en waar het vers eindigt. In den loop van het vers is bij 
hen die overeenstemming bloot toevallig *. 
Wat nu den vorm der liederen, de strophe, betreft, terwijl 
het volkslied doorgaans de eenvoudigste vormen aanneemt, en 
wel de enkele of herhaalde stichische : (a — a) (a — a — 
a — a — a), naar het voorbeeld der Grieksch-Romeinsche dich¬ 
ters uit den tijd des vervals en der kerkvaders, waren de vormen 
door de trouvères gebruikt, — de hoofsche vormen, zooals men 
deze gewoonlijk noemt, — veel meer ingewikkeld 2 . 
Als voorbeeld zulker geleerde vormen moge een herders- 
zang (pastorelle) dienen van hertog Hendrik III van Brabant. 
Ziehier de eerste strophe van dit lied, zooals men die vindt bij 
Scheler : 
1. « L’austrier estoie montés 
Sor mon palefroi ambiant, 
Et pris m’estoit volentés 
De trover un nouviau chant. 
» 
o. Tôt esbanoiant 
M’en aloie ; 
Truis enmi ma voie 
Pastore séant 
Loin de gent ; 
10. Belement 
La salu 
Et lis dis : « Yés ci vo dru. » 
De vier eerste verzen bieden niet den eenvoudigen stichi- 
1 F.-A. Gevaert, Histoire, II, 48. 
2 « Ce fut à la coupe stichique, — simple ou répétée, — que retour¬ 
nèrent les musiciens gréco-romains de la décadence; nous le voyons 
par les hymnes païens du temps d’Adrien, — à Hélios et à Némésis,. 
— aussi bien que par les hymnes chrétiennes de saint Ambroise. » 
Gevaert, t. a. p., II, 152. 
