( 12 ) 
schen, maar wel den gekruisten vorm aan, door Smidt 1 den 
palinodischen vorm genoemd : 
a — b, a — b. 
In de verzen 5-8 vindt men den vorm : 
a — b , b — a, 
terwijl daarenboven in 5 en 8 het rijm denzelfden uitgang heeft 
als in 2 en 4. 
Vers 9 rijmt op 10, en 11 op 12; 9-J2 vertoonen den een- 
voudigen stichischen vorm : 
a — a, b — b, 
De verzen zelf zijn verschillend van lengte, zoodat in de 
strophe de grootste verscheidenheid heerscht. 
In de vijf strophen waaruit deze pastoraal, waarop wij terug- 
komen, is samengesteld, hebben aile verzen, naar volgorde, 
dezelfde rijmklanken. 
Die kunstrijke vormen, —- waarin de gedaehte toch niet aan 
bloote rijmklanken wordt opgeofïerd, zooals in later tijd 
meer dan eens bij onze rederijkers het geval was, — onder- 
scheidden de hoofsche poësie van de populaire , het kunstlied 
van het volkslied. Te recht mocht Diez 2 zeggen : « In dem Bau 
der Strophe zeigt sich die Kunstpoesie in ihrer wahren Bedeu- 
tungund in ihrem vollsten Glanze. Die formellen Charakterzei- 
chen der Volkspoesie bestehen darin, dass sie stets zwei oder 
mehr gleichartige Verse ununterbrochen zusammenreimt, und 
dann, dass sie mit dem Verse den Gedanken oder ein Glied, 
desselben schliesst. Die Kunstdichter verwarfen diese in dem 
Geiste hoher Einfachheit gegründete Regel, indem sie auch 
1 Aangehaald door F.-A. Gevaert, t. a. p., bl. 152. 
2 Diez, Poesie der troubadours, Zwickau, 1828, bl. 88, aangeh. door 
J. Wolff, Ueber die Lais, Sequenzen und Leicke, Heidelberg, 1841, bl. 74. 
