( 13 ) 
ungleiche Verse und Reime in einander ketteten, und erstere 
nach Wohlgefallen durch den Sinn verbanden. » 
Wolff 1 2 wil de ontwikkeling der lyrische poésie in de xn e en 
xm e eeuwen afleiden van de sequenzen, en zijne meening 
wordt bijgetreden door Riemann 
Het Alléluia dat op de paarsgewijze geschikte verzen dier 
sequenzen volgde, zou mettertijd voor een refrein hebben 
plaats gemaakt, en aldus zouden ten minste de triperti caudati, 
de half-strophe a-a-b en hieruit de strophe couée ontstaan zijn. 
Jeanroy 3 heeft met dit stelsel van Woltf geen vrede; volgens 
hem is de strophe couée geboren uit de ontbinding ( démembre¬ 
ment ) in drie verschillende deelen van een lang vers, namelijk 
den tetrameter trochaicus. 
Tôt staving zijner zienswijze haalt deze schrijver een vers 
uit de x e eeuw aan, waarin men die verdeeling ziet aan- 
breken : 
Nam quis promat summae pacis — quanta sit laetitm, 
ubi vivis — margaritts — surgu nt aedificm, 
auro celsa — micant tecta — radiant triclinia, 
en een ander, uit de xn e eeuw, toegeschreven aan den H. Ber- 
nardus, waarin de ontbinding duidelijk wordt : 
Omni die — die Marine — mea, laudes, anima; 
ejus festa, — ejus gesta — cole devotissima. 
Intusschen staat het vast, dat de trouvères eene buitengewone 
rijmvaardigheid bezaten. Men vindt die overigens terug bij 
onzen Maerlant; het zij voldoende hier aan den Rijmbijbei en 
aan de drie Martijns te herinneren. 
1 T. a. p., bl. 29 vg. en aant. 38, bl. 198; bl. 47; 104-111 ; 122 en 
aant. 52, bl. 213. 
2 D r Hugo Riemann, Studien zur Gesckichte der Notenschrift, Leipzig, 
1878, bl. 215. 
0 Alfred Jeanroy, Les origines de la poésie lyrique en France au 
moyen âge, Paris, 1889, bl. 363 vg. 
