f 
( 14 ) 
IL — De mélodie der trouvères (monodisten). 
Het valt in het oog dat de meer ingewikkelde vormen der 
hoofsche poëzie ook tôt meer gecompliceerde melodieën dan 
de populaire zangen of de hymnen der christene kerk moesten 
aanleiding geven. 
Beschouwen wij, bij voorbeeld, een der liederen toegeschre- 
ven aan Guy, bijgenaamd le Châtelain de Coucy, een der oudste 
fransche trouvères, overleden ten jare 1201 L 
Dit lied, waarvan de eerste strophe volgt, werd herhaaldelijk 
uitgegeven, onder anderen door Michel 1 2 3 , AmbrosS en door 
Riemann*, bij wie men insgelijks de oude notatie vindt : 
Quant li louseignolz jolis 
Chante sur la flor d’esté, 
Que naist la rose et le lis. 
Et la rousée et vert pré, 
Plains de bonne volenté 
Chanterai confins amis ; 
Mais di tant suis esbahis 
Que j’ai si très haut pensé, 
Qu’a paines iert accomplis 
Li servirs dont jaie gré. 
Terwijl de twee eerste verzen kunnen beschouwd worden als 
in trochaïsche maat geschreven, klinkt het derde vers, — met 
inachtneming van het hiaat rose et, — in dezelfde maat, doch 
met voorslag; zoodat het eigenlijk iambisch aanvangt. 
1 Gaston Paris, Littérature française au moyen âge, bl. 186, § 128. 
2 Francisque Michel, Chansons du Châtelain de Coucy, revues sur 
tous les manuscrits; suivies de l'ancienne musique , mise en notation 
moderne, avec accompagnement de piano , par M. Perne, Paris, 1830. Het 
vverk bevat geen fac-similé van de oude melodieën. 
3 Geschichte, II, bl. 223-224. 
1 Studien zur Gesch. der Notenschrift, bl. 216. 
