( 15 ) 
Van de verschillende verzen dezer strophe in het algemeen 
genomen,moet men erkennen, wat reeds hierboven vastgesteld 
werd, dat de syllaben zich midden in het vers bewegen zonder 
dat de dichter zich bekreunt om de overeenstemming van 
klemtoon en slag (ictus), of om het volhouden van het metrum 
door hem bij het eerste vers aangenomen. Alleen op het einde 
van het vers stemmen klemtoon en ictus telkens overeen. 
Een aantal Fransche componisten en onder hen van de voor- 
naamste om niet enkel van moderne liederendichters te gewa- 
gen 2 , schijnen zich aan dien strijd tusschen klemtoon en ictus 
weinig te storen , zoodat een onzer beste schrijvers mocht 
getuigen dat, in Frankrijk, de opera-componisten die tôt 
omstreeks het midden onzer eeuw het best de goede verstand- 
houding tusschen tekst en muziekwisten te handhaven, vreem- 
delingen waren 3 4 . 
Tôt lof der jongere Fransche school moet nochtans gezegd 
worden, dat deze haar best doet om de botsing tusschen taal 
en zang te vermijden. Reeds vdor lange jaren hief Castil-Blaze 4 
een noodkreetaan overde gekrenkte taalrechten, en een andere 
1 Men zie bijv. La damnation de Faust, van Berlioz, die zelf den tekst 
van zijn werk schreef, 2 de deel, 2 de scene, waar het vers volgender wijze 
door de rauziek gerhythmeerd wordt : 
^ — V 
Voici les roses 
— V V - — 'V 
De cette nuit écloses; 
en ter plaatse waar hij een latijnsch vers gebruikt : 
v — ^ - v — ^ — 
Jam nox stellata velamina pandit. 
2 Noemen wij slechts den grooten liederendichter Béranger en de 
poetüe minores Pierre Dupont, Gustave Nadaud en Antoine Clesse. — 
Dupont en Nadaud schreven zelf de muziek bij hunne liederen. Clesse 
eomponeerde enkele malen de mélodie zijner gedichten. 
3 F.-A. Gevaert, Histoire, II, bl. 102. 
4 Fart de faire les vers lyriques, Paris, 1858; — Castil-Blaze had 
overigens reeds de vraag aangeroerd in zijn boek : L'opéra italien de 
1548 à 1836. Paris, 1856; zie ald. bl. 476 : « Cadence finale ». 
