Fransche schrijver, Paul Pierson, heeft later, in een voor- 
treffelijk werk, op wetenschappelijke wijze, ridderlijk voor 
diezelfde rechten gestreden. Na aangetoond te hebben hoe bij 
de Grieken de muziek slechts als onderdanige dienares der 
poëzie optrad wijst Pierson op het feit, dat de eerste zich 
allengskens als instrumentale muziek alleen liet hooren en 
zich op die wijze van de dichtkunst scheidde. 
Van eenen anderen kant kon de dichtkunst, ten gevolge 
der veranderingen welke de Fransche taal zelve onderging, 
voortaan zonder bepaalde muzikale maat haar eigen weg 
bewandelen. De verzen bleven nog wel aan eene zekere even- 
redige schikking der syllaben onderworpen , doch werden 
voortaan door de vereischten der declamatie beheerscht 2 . 
Men schreef in getelde syllabenmaat : 
i i i 1 J 1 
Oui je viens dans son temple adorer l’Eternel, 
4 
enz., doch men las met klemtoon : 
i i i,i 
Oui je viens dans son temple adorer l’Eternel, 
i il i 
Je viens, selon l’usage antique et solennel, 
i i i i 
Célébrer avec vous la fameuse journée, 
i ii i 
Où sur le mont Sina la loi nous fut donnée. 
Wij keeren thans tôt het lied van den Châtelain de Coucy 
ter u g. 
1 Métrique naturelle du langage, avec une notice de Gaston Paris, 
1884. — Toch hield bij die zelfde Grieken de mélodie niet immer rekening 
met het accent der taal ; zie F.-A. Gevaert, Histoire , II, 99 nota. 
2 « Les formes des vers subsistaient seules, sans mesure musicale 
déterminée et entièrement à la merci des exigences expressives de la 
déclamation. » (P. Pierson, Métrique naturelle du langage, Paris, 1881, 
bl. m.) 
