( 18 - ) 
Ambros vaart tegen de laatste schrijfwijze hevig uit. « So », 
roept hij Perne toe, « kann kein Mensch gesungen haben, 
weder zur Zeit der Troubadours noch sonst jemals. » Ambros 
beweert, en niet zonder reden, dat Perne ongelijk had de rege- 
len der mensurale théorie op de notatie van het oude lied toe 
te passen, en is van meening, dat de mélodie in driedeelige 
maat moet worden voorgedragen, en wel op deze wijze : 
Bij Riemann zoowel als bij Ambros vermenigvuldigt, door 
het aanwenden der niet-samengestelde maat, met | en l de 
ictus, de zware slag, die aan het begin der maat valt, nutte- 
loos, waardoor ook het rhythmisch verschil tusschen den tekst 
en de mélodie meer gevoeld wordt dan noodig is. Overigens 
