den slag alleen op het einde van het vers te laten vallen, en 
aldus getrouw te blijven aan den geest van vrije rhythmische 
beweging der woorden. Wij herhalen het, het aanwenden der 
niet-samengestelde maat vermenigvuldigt nutteloos den ictus , 
en geeft aan de als in een keurslijf geprangde mélodie dat 
stijve, weinig beweegbare waarover Ambros spreekt; terwijl 
integendeel de samengestelde maat aan de mélodie losheid en 
bevalligheid schenkt. 
Hetzelfde geldt voor het reeds dikwijls uitgegeven lied, aan 
den Franschen trouvère koning Thibaut van Navarre (gest. 1254) 
toegeschreven 1 : 
L’aulrier par la ma - ti - née, entre un bois et un ver - gier, 
U • ne pa - sto-re ai tro - vée chan - tant pour soi en - voi - sier. 
Fétis noteerde 1 2 : 
z± 
i 
f 
_ 
zm 
« « 
V 
j 
t j 1 1 
L’au - trier par la ma - ti - né - e, 
wat de mélodie naar psalmgezang doet zweemen. 
1 G. Raynaud, t. a. p., II, n r 529, duidt zes handschriften aan, meestal 
metmuziek, waarin dit lied gevonden wordt. Ambros en Riemann, t. a. p., 
geven de oorspronkelijke notatie. 
2 Hist. gén. de la mus., Y, 40. 
Tome LI. 
3 
