( 53 ) 
Uit vele der melodieën door De Coussemaker en anderen nog 
voor weinige jaren uit den mond des volks opgeteekend, blijkt, 
dat men vroeger en zelfs nog in onzen tijd, in de monodie, het 
verhoogingsteeken, zelfs bij de slotcadenzen, zooals hierboven 
bij de fragmenten « Nus n’a joie »; — « Amours me font briser»; 
— « De capelet et de pervenche », gemakkelijk ontberen kon 1 2 . 
In de monodie hadden de accidentalen tôt doel den tri- 
tonus (fa-si) te vermijden, maar in de xii e -xm e eeuwen vverden 
deze daarentegen in de meerstemmige muziek gebruikt om den 
tritonus bij de cadenzen te doen ontstaan. 
Vormen als deze : 
die rerds in het Hs. van Montpellier te vinden zijn -, waarin 
men insgelijks als sluitcadenzen barbaarsche vormen aantreft 
als de volgende : 
bewijzen, dat de middeleeuwsche componisten bij het eerste 
ontwaken der harmonische kunst, dit interval van tritonus als 
het meest geschikte middel beschouwden om tôt de eindrust te 
komen. Eens op de harde toonladders fa en sol (Lydius en 
1 Zie De Coussemaker. Chants populaires des Flamands de France , 
n r6 28,48, SI, 35,62, 72, enz.; — Weckerlin, La chanson populaire, bl. 191. 
2 Zie de voorbeelden aangehaald bij F.-A. Gevaert, Bulletin de la 
Société des compositeurs de musique , 6 e année, 1868, bl. 125. 
Tome XLIX. 5 
