( 54 ) 
Mixolydius *) toegepast, werd het stelsel ook bij de zachte 
toonladders re met si t|, re met si \) (Dorius en Aeolius ), 
gebruikt, terwijl de toonladder mi ( Phrygius ), als zijnde het 
minst vatbaar voor harmoniseering, de plagale cadenz met 
verhooging der terts ontving : 
Op deze wijze werden de oude modi in hunne zelfstan- 
digheid gestoord en won de moderne toonaard meer en meer 
veld. 
Het schijnt ongegrond, aan de Noordsche volken een bij - 
zonderen, hun eigen toonaard te willen toekennen, waaruit de 
moderne zou zijn ontstaan 2. 
Deze laatste toch bestond reeds in den kerkzang en was uit 
den Griekschen hypolydischen modus gesproten door het veran - 
deren der si t] in si tôt vermijding van den tritonus. Overi- 
gens is het een onbetwistbaar feit, dat reeds in de xm e eeuw, 
zoowel in de monodie als in de meerstemmige muziek, de 
1 De benamingen Lydius, Mixolydius, enz., zijn hier niet de Grieksche, 
maar de middeleeuwsche. 
2 « Effectivement, des recherches faites dans ces derniers temps ont 
fait reconnaître que la tonalité des peuples du Nord diffère essentielle¬ 
ment de la tonalité ecclésiastique » (De Coussemaker, L'art harmonique, 
bl. 100). - « La substitution fréquente du si b au si t\, motivée par la 
dureté de l’intonation du triton, a eu, de bonne heure, pour effet d’en¬ 
tamer l’intégrité du mode hypolydien. L’échelle de fa s’est modifiée en 
une échelle d'ut transposée » (F.-A. Gevaert, Histoire , I, 138). 
