f 60 ) 
geschreven werd, ook veel uitmuntende thans verlorene 
hoofsche liederen en volksliederen werden vervaardigd, is niet 
te betwijfelen. Het geestelijk minnelied : 
Al droevet die tijt ende vogheline 
Dan darf niet doen die harten fine, 
door Willems uitgegeven, naar eene 13 e -eeuwsche verza- 
meling van mystieke meditatiën en liederen opgesteld door 
een non, getuigt van de voortreffelijkheid der lyrische dichters 
van die dagen i . 
Uit het bovenstaande volgt, dat met de xi e eeuw, toen de 
eenstemmige muziek nog alleen door den kerkzang werd 
vertegenwoordigd, eene nieuwe kunst ontstond. Dank aan de 
trouvères , berustte de mélodie toen weder op de levende taal 
en herrees zij als bij tooverslag. 
In Frankrijk geboren en naar ons land overgebracht, vond 
de nieuwe kunst aan het hof der Graven weerklank en milde 
ondersteuning. 
Met den nieuwen versbouw en zijne ingewikkelde vormen 
ontstonden ook uitgebreider melodieën dan het christelijk 
volkslied — indien men met dien naam de hymnodie mag 
bestempelen tôt op dien tijd gekend had. Van eenen anderen 
kant, won de uitbreiding van den modernen toonaard meer en 
meer veld. Intusschen zouden nog eeuwen verloopen eer deze 
geheel en al de bovenhand zou hebben verkregen. 
Het vervolg dezer studie zal ons toelaten dit laatste punt 
nog duidelijker aan te toonen. 
1 J.-F. Willems, Belgisch muséum, 2 de deel, 1838, bh 305-307. —■ 
J.Mone, Uebersichtder niederlândschen Volks-LitteraturaltérerZeit, 1838, 
bl. 195. — Zuster Hadewich, uitg. Heremans, Gent, 1875, n r V r , bl. 20-22. 
