( 66 ) 
J HS k = 
-T— 
-/ry V w ' S 
f b d , 
- i =P—przpL 
- é 
vesch en - de vroet en - de vroet Die heift mi ghe - 
• ! * 
rfl— 
Z L 
< -K 
N 
J.U. 
-jfs 
t m 
\ \ 9 
Mk i _I _I 
1 
V/ 9 
mJ 
ê 
9 9 
9 JS 1 1 
! 9 
J 
bei - den in ghe - sta - dig - he - den. 
Hoe stiefmoederlijk in deze bewerking de taal behandeld 
wordt, behoeven wij niet te bewijzen. Onze voorvaderen toch 
zongen zooals ze spraken, en vermits zij hunne taal nog niet 
verleerd hadden spraken zij goed ; onder ’t zingen zoowel als 
onder’t spreken legden zij den klemtoon op de behoorlijke 
plaats. 
Gaan wij nu eens de eerste twee strophen van het gedicht 
na, ten einde den versbouw, het schéma vast te stellen : 
Een wijf van reinen zeden, 
Vulmaect van allen leden, 
Hovesch ende vroet, 
Die heift mi ghebeiden 
ïn ghestadicheden 
i i i 
Te voughene hertze ende moet; 
» i i 
Quaet aeste es al ontspoet. 
i, . i * 
Doe seidic : « YVerde vrouwe, 
Ghestadich ende ghetràuwe, 
1 . • J. 
So willic emmer zijn, 
Up dat ic trauwe gelauvve. 
Nu blivic in den rauwe, 
Verlàngen doet mi pijn. 
