( 68 ) 
Indien nu hetgetal neumen of noten — melismen schijnt deze 
mélodie niet te bezitten —■ met het getal der syllaben in de 
verzen overeenstemt, zal die herhaling, zoo ze dan toch gebeu- 
ren moet, het best na het derde vers plaats vinden. 
De muzikale tekst heeft, zooals overal elders in dit lieder- 
boek, met uitzondering van de n rs 120, 121, 123, 144 en 14o, 
geen sleutelaanduiding. 
Een zeer gebruikelijke toonaard was, vooral in de xv de en in 
de daarop volgende eeuw, die van re (grondnoot) met si b of 
si t| (6 e ); onmiddellijk na deze kwam als meest gebruikelijke 
die van fa (grondnoot) met si b (kwart), d. i. de moderne 
toonaard van ut. 
Lezen wij onze mélodie in re aanvangs-en eindnoot, dus met 
soZ-sleutel op de tweede lijn, zoo bekomen wij : 
De tritonus in het tweede gedeelte door de schier onmiddel- 
lijke aanraking van si en fa te weeg gebracht, is kwetsend voor 
het gehoor, reden waarom de gekozen toonaard in sol van de 
hand moet gewezen worden 
Lezen wij thans in ut, met sol -sleutel op de tweede lijn, of in 
fa met wZ-sleutel op dezelfde lijn, wat voor den toonaard gelij- 
kenuitslag oplevert, vermits de mélodie door weglating van den 
zesden trap der toonladder tôt de zestonige (hexaphone) gezan- 
gen behoort ; passen erwij tevens den tekst op toe,met inacht- 
4 Het vermijden van niet te dulden tritonus deed F. W. Arnold dezen 
of genen sleutel verkiezen bij het ontcijferen der melodieën die insgelijks 
zonder sleutelaanduiding voorkomen in het door hem uitgegeven 
15 e -eeuwsche Locheimer Liedbuch. Deze uitgave verscheen in de Jahr- 
bücher fur musikalische Wissenschaft. Leipzig, 1867, zweiter Band. Zie 
aldaar bl. 105, 108, enz. 
