( 70 ) 
van het eerste gedeelte der mélodie, — maar men zal moeten 
toegeven, dat hier minder willekeur heerscht dan in de vertol- 
king van Willems en de metriek der taal ten minste geëerbie- 
digd wordt. In elk geval zal men tôt de overtuiging komen, 
dat het niet zoo gemakkelijk is soortgelijke zangwijzen in 
moderne notatie weer te geven. 
Wij gaan thans over tôt het onderzoek van het tweede lied, 
door De Coussemaker genoteerd. 
De eerste strophe luidt : 
Wi willen van den kerels zinghen, 
Si sijn van quader aert; 
Si willen de rulers dwinghen, 
Si draghen enen langhen baert. 
Haer cleedren die zijn al ontnait, 
Een hoedekin up haer liooft ghecapt, 
Tcaproen staet al verdravt, 
Haer cousen ende haer scoen ghelapt. 
( Refr .) Wronglen, wey, broot ende caes, 
Dat heit hi al den dach : 
Daer omme es de kerel so daes; 
Hi hetes meer dan hijs mach. 
Als mélodie heeft het Hs. : 
, 1 , 
i 1 \ , — 
T -i r r ! __ 
T 1 1 1 1 | 
- 1 i, , 
l 1 i | ......L| 
r 1 r t 
1 ! 1 ; 1 
-:—4—i- 
Hier zijn de ons bewaarde noten stellig ontoereikend. De 
scansie van de eerste twee verzen der strophe is de volgende : 
i • i 
4 st. Wi willen van den kerels zinghen 
i i i 
Si sijn van quader aert. 
' - • . ' , 
i 1 i 
2 st. Henen groten rucghinen cant 
i i i 
Es arde wel sijn ghevouch. 
" » .» « 
5 st. Ter kermesse wille hi gaen, 
• • « 
Hem dinct dat hi es een grave. 
