( 115 ) 
De oorspronkelijke notatie luidt : 
1 2 3 
1 I 1 1 1 
—i — i |- 
TT J ... r+TT J. j 1 i i | 
. ■ — ^ t ' h - r i 
4 3 6 
* ' | !' , 
-r 
-1- 
i 
1 1 I 1 
i i , 
1 i 
I TT 
-L , —f--,—,- 
dus met zes cadensen, op zes verzen toepasselijk. De strophe, 
met het refrein, telt er twaalf. De octavesprong valt gewoonlijk 
te zamen met het einde van een volzin, zooals bij voorheeld in 
den kerkzang, op het einde van een verset; dus bestaat er hier, 
na de derde cadens een rust, die het einde van een zinsnede 
aanduidt, wat men in de eerste strophe alleen aan het einde 
van den vierclen versregel aantreft. Reeds bij de eerste vier 
verzen moet een van de drie eerste deelen der mélodie herhaald 
worden.Nemen wij bij voorbeeld daartoe het eerste. Hetzelfde 
heeft plaats bij het tweede deel der strophe. Blijft nog het 
refrein. Dit laatste kan op het eerste gedeelte herhaald worden. 
De zoo populaire maat met g 1 schijnt ons voor den luehtigen 
tekst de hest passende te zijn. 
Op deze wijze bekomen wij : 
Week opîwechop! dat her - te mijn, dai heeft getruert so 
1 De Coussemaker schreef de mélodie insgelijks in de maat met g. Zie 
Willems, Oude Vlaemsche liederen, n r 143, bl. 341-343, waar het lied 
herdrukt werd, doch ditmaal met verschillende veranderingen in den 
tekst. 
