( 125 ) 
scansie aan ; de onderstreepte herhalingen tellen niet voor het 
metrum) : 
Och voor de doot en is troost en is troost noch boet; 
Met rechte mâch ick mach ick wel kèrmen, • 
Mer want ic vmmer ic ymmer stérven moet: 
Rijc God, wilt mvnre wilt mynre ontférmen ! 
Al tôeft die doot een iaer een iaer oft vet, 
Het môet eens sijn het moet eens sijn, ten baet mi niet; 
le moet daer tôe alst God alst God ghebiet, 
Al mâch hi mi wêynieh borghen borghen. 
Daer om so lijdt mijn hèrte mijn herte verdrlet. 
Altijd leve ic leve ic in sôrghen. 
Het fraaie lied van Joannes Brugman « le heb gheiaecht al 
mijnleven lanc»\verd volgens Een d. enp. boecxken * insgelijks 
gezongen « op die wise van Tandernaken al opten rijn ». De 
strophenbouw zou derhalve dezelfde moeten zijn als in het 
voorgaande stuk, doch is dit niet : 
Ick heb gheiaecht al mijn léven lanc 
Al ôm een ionefrou schone, 
Die aider soetste wijngaert ranck 
Die is in shemels thrôone; 
ii ii 
Si es met engelen also omset, 
le en cân daer niet bi comen, 
Dat hebben (mi) mijn sonden belet 2 ; 
Dies wil ick my ontvromen. 
1 N» 50, bl. 69. 
Opmerkelijk is het, dat voor Brugmans lied niet minder dan vier 
wereldlijke wijzen worden opgegeven : 1° « Nae groenre verwe mijn hert 
verlanct, » Hoffmann v. F., Hor. Belg., X, n r 109, bl. 216, mélodie bij 
Bàumker, Niederl. geistl. Ld., n r 73; Duitsche tekst en andere melodieën 
bij Bôhme, Aldt. Lb n r 206, bl. 289; 2° « Adieu mijn lief, hebt goeden 
nacht, » zie Hoffmann v. F. en Baumker, t. a. p.; 3° « Die daer iaecht, » 
Een d. ehp. boecxken, n r 50, bl. 69; 4° Tandernaken, enz., aldaar. 
2 mi bijgevoegd. Tekst bij Hoffmann en bij Baumker, t. a. p. : « Mijn 
sonden hebbent mi belet. » 
