( 134 ) 
Deze liederen, die een- of tweestemmig zijn, zijn te vinden 
in een Hs. toebehoorend aan de bibliotheek te Praag; die met 
Nederlandschen aanvangsregel —- meer bezit men niet van den 
tekst — beginnen aldus : 
1°, Vaer rouwe in dander huys; 2°, mijn heil, mijn troost; 
3°, in vvonden wille; 4°, de molen bij Parijs; 5°, het docht my 
wesen sere; 6°, scone is si boven aile vrouwen; 7°, voor mi 
toent si een stoer gelaet ; 8°, een meysken dat te werve gaet ; 
9°, ick sach den mey met bloemen belaen; 10°, sijn deucht 
moest arghelist ontsien; 11°, in alreley ! . 
Ambros bracht het lied « Een meysken dat te werve gaet » 
in moderne notatie over 2 : 
Ambros wist hier blijkbaar geen weg met den tekst. Het 
spreekt vanzelf dat, indien hij de notatie van H. de Zeelandia 
getrouw teruggaf, deze laatste hoegenaamd den rhythmus van 
den volkszang niet volgde. De oude contrapuntisten bekreun- 
den zich niet om de taal en vingen op den slag aan ook bij 
het iambisch vers. Stellig heeft men nooit gezongen : 
Een meys - ken; 
maar wel : 
Een meys - ken, 
wat iets geheel anders is. 
1 In deze opgave wordt de door D r J. te Winkel ( Gesch . der Nederl. 
letterk I, 424) aangenomene schrijfwijze gevolgd. — De aanvangsregelen 
van deze liederen bij Ambros, Gesch ., II, 289, 405, zijn zeer onnauw- 
keurig. 
In de beschrijving van het Hs. door R. Eitner, Monatshefte, t. a. p., die 
overigens verklaart dat de teksten « schwer zu lesen sind », zijn de opge- 
gevene Nederlandsche aanvangsregelen zoo goed als onverstaanbaar. 
2 T. a. p., II, 289 en 407. 
