( 143 ) 
boven ongewoon; er zal vroeger gestaan hebben : « Dat 
meisken was jonc, daer toe minjoot », of iets dergelijks. 
De geheele strophe komt ons voor aldus te moeten zijn : 
• t ii 
Dat meisken was jonc, daer toe minjoot, 
i • il 
Wel te pas ende niet le groot. 
i i i i 
Hi cust haer voor haer mondelinck root, 
• 1 • 1 1 
ooc gaf hi se een rooskijn in haren schoot. 
i i i 
Dat meisken namt soo gaerne : 
i i i i 
« Och ridder », seit si, « edel ghenoot, 
• iii 
u min quelt mi al totter doot, 
• • • 
ic en segghes u tôt gheender scaemte ». 
en met de mélodie, volgens het Odhecaton : 
Dat meis - ken was jonc, daer toe min - joot, wel te 
-- 
- 1 - 
m 
B — 
B »B 
. Æv _n_ 
* m m 
m 
w 
\ i i 
zzc 
r 9 é 
m 
i J _ U 
V 
J 
ü 
W 
9 I 
i \ r v 
J 
pas en - de niet te groot. 
r i 
ii cust haer voor haer mon - de - linck 
“î 
t 
, r> 
T- 
9 9 B B ' 
« B B H H... 
H- 
V 
1 ■ | 
m i i ÿ ^ 
W 
) 
1 -V— U— 
ww 
root, ooc gaf hise een roos - kijn in ha - ren schoot. Dat meis-ken 
S 
IP 
i-w l •- 
' » » ^ I* 
ne : « Och, rid - der », seit si, î e - del ghe - 
namt soe gaer 
