( 180 ) 
genoeg uit den inhoud blijkt werd eerst, tekst en mélodie, 
opgeteekend en uitgegeven door Snellaert en Hemelsoet 1 2 . De 
mélodie is ontleend aan den « Yeni Creator ».Wij vermeld- 
den reeds het Reuzeliedeken afstammende van de hvmne 
a Conditor aime siderum » (bl. 112). 
De mélodie van « Mi Adel en heer Halewijn », een lied 
dat volgens D r Kalff, wellicht uit de xm e , misschien uit de 
xiv e eeuw dagteekent en waarin wij het weinige bezitten van 
hetgeen van de Gudrun-sage tôt ons kwam 3 4 , berust insgelijks 
op den kerkzang. 
Dit stuk behoort tôt de tellingen , die tôt in het begin dezer 
eeuw in gebruik bleven en waardoor de kantwerksters, de 
spellewerksteriggen , zooals men die nog heden in Vlaanderen 
noemt, hunne maliën of spelden berekenden. Deze tellingen 
waren ook in gebruik bij de spinsters en bij de naaisters 
(spinsteriggen en naaisteriggen). 
Lootens en Feys, die ons deze bijzonderheid leerden 
kennen, gaven het lied voor deeerstemaal uit in hunne Chants 
populaires flamands 4. Wat door hen van de melodieën der 
tellingen gezegd wordt : « On appelle ainsi les poésies popu¬ 
laires dont les mélodies originales sont oubliées ou perdues 
et qui se chantent à peu près toutes sur un air non rythmé et 
très monotone »,kan slechts gedeeltelijk op het hier besproken 
lied toepasselijk zijn. 
Dat het herhalen van dezelfde muzikale zinsnede bij elken 
versregel, tôt twee honderd zes en veertig maal toe, eentonig- 
lieid bijbrengt, zullen wij niet betwisten ; maar wij durven er 
voor instaan, dat het lied op geene andere « wijs » voorge- 
dragen werd dan op die door de uitgevers ons medegedeeld. 
1 D r Kalff, t. a. p., bl. 140. 
2 Onde en nieuwe liedjes. Gent, 1864, n r 64, bl. 69. — In den jongsten 
tijd opnieuw uitgegeven in het Nederl. Ib. van het Willems-Fonds 
(Gent, 1892), II, bl. 12. 
5 Het lied in de M. E., bl. 94 vg. 
4 N r 38, bl. 66; zie mede Avant-propos, bl. vi. 
