( m > 
De Coussemaker zag de zaken beter in, toen hij zijne lezers 
waarschuwde, dat de maat waarin hij het « Miserere » had 
geschreven niet streng moest gevolgd worden, aangezien hij 
door het gebruiken daarvan, meer rhythmische wenken dan 
eene eigenlijke maat op het oog had *. 
Tôt de gepsalmodiëerde stukken behooren ook de zooge- 
noemde Wilde Vespers, die op het land nog niet gansch in 
vergetelheid zijn geraakt en waarin twee dorpelingen, de een 
de roi van pastoor, de ander de roi van koster vervult, terwijl 
beide volgens kerkgebruik zingen. 
De pastoor begint : 
Koster van lirum, koster van lorum, 
koster van Lambrecht ! 
De koster : 
Ja, Meneer, ’k ben uwen dienstknecht 
van den ommegang van Sint-Evermarus, komt reeds met zijn eigene 
mélodie voor in het Priëel der gheestelijcke mélodie , Brugghe, 1609. 
bl. 220; —« Op eenen witten donderdag (Jésus Dood) », te vinden bij 
De Coussemaker, Chants populaires des Flamands de France , 1856, n r 42, 
bl. 123. 
i T. a. p., bl. 125. « L’air sur lequel se chante cette pièce (n r 42) est la 
mélodie du Miserere. Nous l’avons disposé en mesure moderne, ainsi 
que nous l’avons entendu chanter, mais nous prévenons les lecteurs que 
cette mesure n’est pas très rigoureuse ; elle est indiquée plutôt pour 
marquer les inflexions rhythmiques que pour donner une mesure propre¬ 
ment dite. » 
- Zie den volledigen tekst in eene bijdrage van Aug. Gittée. Volks- 
kunde, Gent, 1888, t. I, bl. 241. Die tekst staat in verband met « Waer 
bistou, Lambert mijn knecht ? - Op de stemme als ’t begint » ; te vinden 
bij Hoffmann v. F., Niederl. Volksldr. (1856), n r 164, bl. 290, waarvan 
men Duitsche lezingen aantreft, en hieronder zelfs eene uit het begin 
der xvi e eeuw. 
Zie mede een lied gericht tegen Calvijn, te vinden bij Van Paemel, 
blad n r 9, getiteld Calvinus Vesperen, wijs : « Zingt op den vesper- 
zang », met aanvang : « Onzen Vader Calvinus grooten vyand der 
paepen ». 
