( 191 ) 
wJ-toonaard de bôvenhand behouden, die zij reeds vroeger 
hadden verkregen. 
De vormen der mélodie, hare melismen, staan in verband 
met den kerkzang, ofschoon zich de mélodie in de toonsafstan- 
den, door den sprong met septime, bij voorbeeld, vrijheden 
veroorlooft vvelke de kerkzang nooit heeft gekend. 
De wereldlijke mélodie bleef, zooals vroeger, in gebruik bij 
het grootste gedeelte der geestelijke liederen die door een 
diepgeloovig volk buiten de kerk gezongen werden, en die 
daardoor eene dubbele kans hadden om lang te zullen voort- 
leven. 
Naar het stelsel dat reeds bij de opkomst der polyphonie 
door de Fransche school gehuldigd werd, bleef deze mélodie 
aan de meerstemmige compositiën der Nederlandsche com- 
ponisten tôt thema verstrekken. 
Dezelfde eeuw brengt ons de eerste schriftelijke bewijzen 
van het bestaan van het eigenlijke Nederlandsche volkslied 
( Kerelslied ). Waarschijnlijk bestonden er ook reeds vroeger 
Nederlandsche wereldlijke liederen en meiodiëën, doch stellige 
bronnen dienaangaande ontbreken. Alleenlijk mag men, steu- 
nende op de teksten, zeggen dat de melodieën van « Halewijn )) 
en van « Mi Adel en hir Alewijn », die, in den grond, tôt den 
kerkzang behooren, tôt onze oudste volkszangen kunnen wor- 
den teruggebracht. 
Onze fraaiste minneliederen dagteekenen uit de xv e eeuw. 
Rein gevoel, reine liefde ademen dan ook uit de melodieën 
van « Het daghet in den Oosten » ; « Die winter is vergan- 
ghen » ; « Trueren so moet ic nacht ende dach », enz. Het 
overschoone « Ghequetst ben ic van binnen », behoort naar 
aile waarschijniijkheid mede tôt de xv e eeuw A 
1 Deze melodieën vindt men in de Souterl Ps. 4, oi, 75, 101; de 
teksten op de mel. gebracht in de reeds genoemde Onde Xederl. Idr. 
uit de Souterl, bl. 128, 259, 326, 391. 
