( 206 ) 
waart en die in de xvi e eeuw voor een meer conventioneelen 
rhetorikalen vorm plaats maakte, ook in de mélodie te bespeu- 
ren is. Om dit te bewijzen zouden wij tegenover « Het daghet 
in den Oosten » of « Ghequetst ben ic van binnen », paarlen 
van het reinste water, melodieën zoo schoon dat wellicht geen 
ander volk erschooner bezit, zangwijzen willen plaatsen als : 
« le weet en vrouken amoreus », of « le sech adieu ». 
Ghe - quetsl ben ic van 
bin - nen, duer - 
(j fcî 1 
~l— 
A a 
St i 
fr\ 
w? 
wont mijn heit soo seer. 
— 
) 
— 
-aaaggggw 
_i _i _| 
-à 
| 
■ 1 
0 jm t 4 a 
1 
-1 | 
1 M 
9 
r 9 9 9 * 
V 
JZ £ 9 
9 - 
- w 9 
"7 «F 
ic weet 
een vrou - ken a mo - 
Ic sech 
a 
dieu, 
\vi twee 
wi 
