( 209 ) 
dat de Nederlanders, in de xv e eeuw, geen denkbeeld hadden 
van symmetrischen noch periodischen bouw eener mélodie, 
wat men volgens recensent, met zekerheid kan vaststellen op 
grond van d e Souterliedekens en Een Duytsch musyck boeck,'[51% î 
Doch hooren wij liefst Eitner’s eigene woorden, want hoe- 
wel het verre van ons is, ons door muzikaal chauvinisme te 
laten medesleepen, scbijnt het ons toch wel de moeite waard, 
zoowel voor de eer onzer taal, als voor den kunstzin onzer 
voorouders, de aangehaalde stelling hier kortelijk te bespre- 
ken. Ziehier wat wij in de Monatshefte lezen : « Die Heraus- 
gabe (Baumker’s uitgave) zeugt von grosser Sorgfalt und 
historischem Wissen, beweist aber wiederum, dass den Nie- 
du'rlandern der Sinn für symmetrischen und periodischen 
Àufbau einer Mélodie versagt war. Diese Beobachtung kann 
man an den Souter Liedekens, an dem Duytsch Musyck Boeck 
(ld72) und an den vorliegenden geistlichen Lied-Melodieen mit 
unumstôsslicher Gewissheit machen. » 
Het is begrijpelijk, dat men den bouw eener mélodie aan de 
Souterliedekens en aan Bâumker’s uitgave toetst, dit toch ziin 
eenstcmmige liederboeken, want zoo de Souterliedekens in 
hunne notatie den invloed der polyphonie ondergingen, toch 
bleef de mélodie onveranderd. Daarentegen is Een Duytsch 
musyck boeck hoofdzakelijk een meerstemmig werk, waarin de 
mélodie door den componist willekeurig gekapt en gekorven 
wordt, en waarbij het, in den regel, uiterst moeilijk is zich 
een denkbeeld te vormen van hetgeen die mélodie eens was G 
« Jeder Vers ist mit einer mehr oder weniger melodischen 
Tonfolge versehen und die Wiederholung der Mélodie der 
ersten Verse ist schon eine Ausnahme. Im übrigen weiss der 
eine Vers nichts vom anderen. » 
Of de hier bedoelde herhalingen een bewijs van aesthetisch 
gevoel zijn, mag wel eenigszins betwijfeld worden; intusschen 
bestaan ze in onze liederen. 
1 Wij kunnen hierover medespreken; Een Duytsch musyck boeck, in 
partituur gebracht, ligt voor ons. 
