( 244 ) 
In de eenigszins bedorven lezing van n r 69 uit den Ecclesias- 
ticus, staat : 
-ÿ- 
-j 
1 
1 
s 
> 
< 
fjtev 
y & & 
L 
fl ^ 
s 
s 
a 
s 
b» 
i 
AMI 
uO. 
GF 1 | MM 
De 3 duidt hier de verhooging aan der eerste fa; de tvveede 
fa is eene drukfout voor re, zooals blijkt uit Ps. 14, SouterL, 
waarde lezing luidt : 
—( 
--1-1--- 
h « — 
rj & rj rj J J 
ter L 
y O 
Al 
& 1 r r— & & 1 
In den Ecclesiasticus is de mélodie een toon hooger geschre- 
ven, en wordt de jj gebruikt om den halven toon (fa-mi) van 
de vroegere lezing terug te geven. 
Met de xvi e eeuw, verliest de mélodie haren eenvoud, Alhoe- 
wel in vroeger tijd, naar aanleiding van de oude versierde 
kerkmelodiën, ook melismatische zangen aangeheven werden, 
kan de xvi e eeuw niet op zulke eenvoudige, diep gevoelde melo- 
dieën roemen als de haar voorafgaande. 
De gulden eeuw der Rederijkers met hun conventioneele 
kunst, met hun woord- en rijmgeklater, was weinig geschikt 
om het lied en den zang dichterlijkheid bij te zetten. Ook 
vroegen de leden der Kamers in den regel niet naar nieuwe 
melodieën, maar namen gewoonlijk hun toevlucht tôt alom 
bekende wijzen. Nochtans moet men hun wetgever, Matthys de 
Casteleyn, de pogingen tengoede duiden, die door hem werden 
aangewend om tekst en muziek met elkaar in verband te 
brengen. Den muzikalen rhythmus te doen overeenstemmen 
