( 250 ) 
Catholijcken waren mede spottende en gabberende / en haer 
tanden mede stokende. 
)) Ten 2. om dat de onde liedekens op seer veel plaetsen qua- 
lijck waren rijmende / als wesende meestendeel ghemaect van 
wilde Componisten / die haer niet en verstonden van t’ ghene 
de vlaemsche poesie 1 côpeteert. Dese quade rijmen hebben 
wy moeten wtnemen / en daer andere goede en bequame 
rijme in haer plaetse stellen. 
« Ten 3. wasser eene groote faute in aile de vlaemsche liede¬ 
kens / die tôt nu toe hebben ghedruct gheweest / dat de Veersen 
hier ende daer / eene / twee oft dry syllaben te luttel of te veel 
waren hebbende : Oock daerenboven / alomme warender corte 
syllaben voor langhe / langhe voor corte gheset / het welcke 
int singhen een groote onbcquamicheyt by bringt : ten mach 
niet lieghen. Eh in dese faute vallen aile de Rhetoriciens eh 
dichters / hoe goede Meesters sy oock zijn (behoudens haer- 
lieder eere) als sy den sanck of Musijcke niet en verstaen. 8oo 
hebben wy dan onse Rhetorijcke ghebrocht op den Fransoy- 
schen eh Italiaenschë voet / te weten op een sulcke / datter 
niet een syllabe min oft meer en sy dan den sanc is vereys- 
schende ». 
Op deze wijze werd de oude Dietsche maat, 
. . ..de maat 
Die niet eenvormig gaat, maar slaat 
Met klemmende grepen, op den trant 
Der oude poëzie van ’t iand 2 , 
door de getelde syllabenmaat vervangen. 
1 Zoo even gold het de « Nederlandsche sprake »; thans luidt het 
« Vlaemsche poesie ». De twee termen bleven dus synoniem, ook na de 
scheuring der Nederlanden. 
2 Prudens van Düyse, Reinaard de Vos, Inleiding. 
