( 268 ) 
vooral aan Caccini, ontving ook de muzikale kunst een nieuw 
leven. 
De thema’s, door de contrapiintisten meestal aan populaire 
1 iederen ontleend, werden door hen op het con trapu ntische Pro- 
crustesbed uitgerekt ; bij henwas het niet zelden veel meer om 
geleerdheid en kunstig dooreenspinnen der stemmen te doen, 
dan wel om gevoel en uitdrukking; zooals wij reeds zagen, 
bekreunden zij zich hoegenaamd niet om de rechten der taal. 
Deze gebreken moesten zich derhalve wel terugvinden in de 
melodieën welke tôt op het einde der xvi e eeuw met luitbegelei- 
ding werden voorgedragen, aangezien deze i, in den regel, 
slechts een arrangement waren van meerstemmigecompositiën. 
Terecht mocht dus een schrijver getuigen 1 2 * * 5 , dat de melodieën 
welke in de 16 e -eeuwsche luitboeken verschenen, armer zijn 
aan melodische en rhythmische vormen, dan de voortbrengse- 
len der trouvères uit de xm e eeuw. Geen wonder, deze laatsten, 
kinderen der natuur, wisten ook de natuurlijke metriek der 
taal te eerbiedigen en juist daardoor verkregen liunne compo- 
sitiën losheid en bevalligheid. 
Onder de leiding van Caccini en zijne medewerkers werd de 
solozang voortaan eene rechtstreeksche uitstorting van het 
vrije gemoed. In nauwer verband gebracht met de poëzie en 
de rechten der dichterlijke taal eerbiedigend, zou die zang 
voortaan de weerklank zijn van elken menschelijken hartstocht, 
en zou hieruit weldra het lyrisch drama ontstaan 3. 
Zonder te willen beweren, dat de nieuwe Italiaansche kunst 
1 Zie hierboven bl. 243. 
- F.-A. Gevaert, Yoorrede van Caccinis’ Nuove musiche. Annuaire du 
Conservatoire royal de musique de Bruxelles, 5 e année, 1881, p. 174. 
— Zie mede denzelfden Annuaire, 6 e année, 1882, bl. 135 vg. : La 
musique vocale en Italie. Les maîtres florentins (1590-1630). 
5 Les cantilènes de Caccini comparées à celles qui se détachent de 
l'œuvre polyphonique de Palestrina, nous transportent dans un nouvel 
ordre de sentiments. L’exécution musicale subit une transformation ana¬ 
logue : l’élément expressif prend le pas sur le côté purement sensuel. » 
(F.-A. Gevaert, Annuaire, 1881, bl. 177.) 
