ilen aanvang ( 1 er xix e eeuw, de liedergemeenschap tussclien het 
Noordcn en het Zuiden bleef voortduren. 
Nog andere dier liederen vindt men in 17 e -eeuwsche bun- 
dels, zooals bij voorb. : « Wat is de wereld docli. Stemme : 
Phi lis myn tweede ziel », blad 6 , en « Weduwe vrouwkens al te 
maele, op de wyze : Met een pluymken op zyn mutsken », 
blad 06 , gedicht door J. de Kuyter, « clerc van de weeserye der 
Stede en Casselrie van Veurne 1 ». 
Dit éen der hierboven aangehaalde liederen en uit menig 
ander lied der besprokene verzameling voor zoover daarin 
historische feiten behandeld worden, blijkt genoegzaam, dat 
wij hier niet slechts met 18 e -eeuwsche melodieën te doen 
hebben, maar 00 k met zangwijzen welke reeds vroeger beston- 
den en in de xvm e eeuw nog in gebruik waren. Deze verza¬ 
meling leert ons eens te meer hoe het volk, gedurende eeuwen 
aan dezelfde liederen gehecht, men zou bijna kunnen zeggen 
verslaafd, deze, uit gewoonte, bleef voortzingen, toen de 
bezongen feiten of het karakter der legeude reeds lang uit 
zijn geheugen waren gewischt, en sommige woorden van den 
tekst reeds uit zijnen taalschat waren verdwenen. 
Hoeveel geweld heeft de lijd niet reeds aan het Halewijn- 
lied gepleegd? En nochtans is de Van Paemelsche tekst onze 
oudste bron voor de kennis van dit merkwaardig lied, waarvan 
Willems getuigt, dat het hem niet is mogen gelukken 00 k 
maar een enkel oud afschrift te vinden. 
De losse bladen van Van Paemel zijn bovendien voor ons 
een voornaam middel om tôt de kennis der melodieën te gera- 
(van het kindeken in de tonne) ; — 62, « Wel vrienden » (van den 
Spaenschen ruyterj ; — 64, « Aurora » vindt men in Tliirsis minnewit, 
eerste deel, Amst., 1720; — De zingende koddenaer, 1771; —De riieuwe 
Overtoomsche markt-schipper , 1793; De tweede nieuwe Overtoomsche 
marktschipper, z. j.; — Het vrolijke bleekersmeisje, z. j., allen te Amster¬ 
dam gedrukt. 
1 Men vindt beide liederen in De Rüyter’s Niemu liedt-boeck ghe- 
naemt den vrolijcken speelwaghen , 5 en druk, Antw., z. j., bl. 134 ei> 102. 
