( 328 ) 
Eene andere mélodie « Sint Ànnadag is deure », bij den- 
zelfde i, heeft met deze laatste zeerveel overeenkomst. 
Uit lietgeen wij hierboven zeiden, volgt, dat men zich door 
middel der 19 e -eeuwsche liederverzamelingen — andere oor- 
spronkelijke muzikale bronnen bezitten wij niet — gemakke- 
lijk een denkbeeld kan vormen van hetgeen de mélodie van het 
wereldlijk lied in de xvm e eeuw was. 
Alleen door vergelijking der vormen en door het onderzoek 
van den toonaard, waarbij men zich dan nog dikwijls — wij 
bekennen het gaarne — bij gissingen moet bepalen, kan men 
met meer of minder juistheid den ouderdom eener mélodie 
vaststellen. 
De bundels van Willems, van De Coussemaker en van 
Lootens en Feys zijn een bont mengsel van oud en nieuw, 
zoowel wat den tekst als wat de muziek aangaat. ce Halewijn », 
— « Mi Adel ende hir Alewijn », — « Van myn here van 
Malleghem », —- « Mooi Aaltje », — « Halewijn en het klein 
kind » en zooveel andere liederen herinneren, ook door hunne 
verknoeide teksten, aan de middeleeuwen. 
Hoezeer ook de teksten in den loop der jaren bedorven 
waren, toch bleven zij nog lang in gebruik. Toen in later tijd 
ons volk de middeleeuwsche vroomheid verloren had, het 
gemoed niet meer zoo jong was, niet meer zoo vatbaar voor 
poëzie, vond dat volk toch nog genoegen in zijne oude liederen, 
die voor hem als met een dichterlijken krans getooid bleven. 
Werden de teksten, die van mond tôt mond overgingen, 
soms onkennelijk, ook de melodieën verbasterden en werden 
door nieuwere vervangen. 
Is , bij voorbeeld , de Halewijn-melodie bij Lootens en 
Feys 1 2 , ofschoon de oude toonaard daar bewaard bleef, nau- 
welijks te herkennen, bij Willems kan daarvan in het geheel 
geen spraak meer zijn, en in de mélodie van « Dieconinghinne 
van elf jaren 3 « vindt men ternauwernood den oorspronkelij- 
1 N r 98, bl. 313. 
2 N* 37, bl. 60. 
5 Zie hierboven, bl. 179. 
