( 329 ) 
ken zang terug. Liederen al s « Daer had een meisken een 
ruiter wat lief, » waarvan de mélodie ons door Ps. 99 der 
Souterliedekens bewaard is, werden omgewerkt en de oude 
wellicht 15 e -eeuwsche zangwijs werd door geheel nieuwe 
muziek vervangen k Talrijke voorbeeldcn van die gedaante- 
verwisselingen der melodieën liggen voor de hand. 
De hypodorische mélodie « Daer was een sneeuwwit vo- 
geltje » [De minnebode) is bij De Coussemaker, daargelaten het 
gebrek der notatie, beter bewaard, dan in den vorm, waarin ze 
vroeger door Willems werd gegeven. De lezing, in hardetoon- 
ladder bij Lootens en Feys, heeft nauwelijks iets van haren 
vroegeren vorm behouden en heeft ook mindere muzikale 
waarde 
Volgens eene bemerking van Snellaert 3 vindt men in een 
liedboek van 1362, de wijs : 
Het sat een sneeu wit vogelken 
Al op syn eerste pluyme, 
maar de strophenbouw is hier gansch verschillend, zoodat 
men den ouderdom van het lied daaruit niet nader kan leeren 
kennen. In elk geval zouden wij wenschen de mélodie, zooals 
die bij De Coussemaker voorkomt, tôt vroeger dan de xvm e eeuw 
te doen opklimmen. 
Yanouds hadden onze voorouders voor hetzelfde lied meer 
dan éene zangwijs te hunner beschikking. Onder de liederen 
in Yan Paemel’s verzameling voorkomend, vindt men er vele 
die op twee en drie wijzen kunnen gezongen worden. 
Deze rijke voorraad van melodieën is een bewijs te meer 
voor den muzikalen zin onzer voorvaderen ; bewijzen hiervoor 
ontbreken al wederom niet. De lieve mélodie « Te Kieldrecht », 
1 Vgl. F. van Duyse, Oude Nederl. Idr., mel. ait de Souterliedekens , 
d1. 386, met Lootens en Feys, t. a. p., n r 48, bl. 92. 
2 Vgl. Willems, n r 96, bl. 233; — De Coussemaker, n r 48, bl. 166; — 
Lootens en Feys, n r 60, bl. 118. 
3 Zie Willems, bl. 546. 
