( 362 ) 
In muzikaal opzicht is dan ook in ons land de geschiedenis 
van het wereldlijk lied, daar waar het de romance geldt, onaf- 
scheidbaar van de geschiedenis der Fransche romance, en dit is 
niet alleen waar voor den tijd die onze inlijving bij Frankrijk 
onmiddellijk voorafging en die er kort daarna op volgde, maar 
ook nog voor den tijd dien wij thans beleven. 
Ofschoon wij, wat de muziek betreft, tegenwoordig minder 
van den vreemdeling afhankelijk zijn, behooren de liederen 
welke in onze beschaafde kringen gezongen worden toch 
meestal tôt het Fransch repertorium. 
Voor het tijdvak hier besproken, dat van het begin der 
xix e eeuw tôt aan het jaar 1830 loopt, waren zoowel de melo- 
dische als de schematische vormen dezelfde als die welke door 
onze naburen gehuldigd werden. 
De muzikale vormen herinneren niet zelden aan de half 
gesproken, half gezongen muziek welke diende voor de cou- 
pletten van den oorspronkelijk Franschen tooneelvorm der 
vaudeville, waarin de muziek slechts bijzaak was. 
bit was bij voorbeeld hetgeval met de zeer bekende mélodie 
van « Te souviens-tu » van J.-D. Doche (1766-1823), orkest- 
bestuurder van het Théâtre du Vaudeville. 
—fe-S - - - - 
— \ 
- 
--jr ^ 9 
m m m m 4t iêù a 
_ Æ 
'J \j j 
& w w W w w 
W 
Æ 
k ' \ ) " * * 
' '/ ~S--V /—J 
W 
Te sou - viens - tu, di - sait un ca - pi - tai - ne, enz. 
üeze zangwijs, die haar naam ontleende aan een omstreeks 
1815 geschreven lied, van Emile Debraux (1798-1831), werd 
op velerlei liederen toegepast en bleef in ons land gedurende 
meer dan vijftig jaar populair. 
Wat het schéma of den bouwvorm betreft, onderzoeken 
wij daarvoor eens de mélodie welke eene zeer gewone 
stiophe — de achtregelige samengesteld uit tiensylbîge ver- 
