( 368 ) 
doen uitkomen, keerden wij voor eenige oogenblikken op onze 
voetstappen terug. Bij de oude .zoowel als bij de nieuwere 
melodieën vindt men een voorzang , vvaarin eerst en vooral de 
toon wordt vastgesteld, hetzij de eerste zinsnede op de tonica, 
en de tweede op eenen aangrenzenden trap der toonladder 
sluit, of omgekeerd. Hierop volgt een nazang, die aanvangt 
met afwijkingen van den aangeslagen toon en met terugkeer 
tôt de tonica eindigt. 
Ziedaar, zooals Bôhme zegt de driedeelige liedervorm, die, 
breeder opgevat, meer ontwikkeld, aanleiding gaf tôt het eerste 
deel (satz) der sonate of der classieke symphonie. 
Voegen wij hier nog bij, dat de muzikale bouwvorm van het 
middeleeuwsch lied veel rijker, veel meer afgewisseld was dan 
die welke wij aan het einde der xvm e eeuw en gedurende het 
eerste vierendeel der xix e eeuw aantreffen voor de romance. 
En nochtans heeft men in den trant van Romagnesi, gedu¬ 
rende jaren en jaren, honderden en honderden romancen 
geschreven, welke met denzelfden onwrikbaren moed, met 
dezelfde onwankelbare standvastigheid gedrukt en herdrukt, 
gezongen en herzongen werden. 
Zeker zou het geene overdrijving zijn, wanneer men be- 
weerde, dat de mélodie van Romagnesi en van de Fransche 
romance-school niet altijd van platheid vrij te pleiten is. En 
toch wist de Fransche romance, al had zij dikwijls niets dan 
haar oud, eenvoudig schéma uiteen te zetten, de edelste en 
zoetvloeiendste melodische vormen aan te nemen, hetzij dat 
zij, op haar zelf steunende, zich buiten het tooneel liet hooren, 
hetzij dat zij met muziekstukken van langeren adem afwisse- 
lend, in de opéra optrad. 
« Plaisir d’amour ne dure qu’un moment », van Martini 
(1741-1816) zal, volgens de uitdrukking vanFétis, aitoos gelden 
als een toonbeeld van bevalliçe en zachte mélodie. « Une fièvre 
brûlante », van onzen Grétry, zij ne serenade uit L'amant 
* Altd. Lb bl. LX11. 
