( 375 ) 
In de xvm e eeuw bezongen zij met dezelfde geestdrift beur- 
telings de Oostenrijkers van Prié, de Franschen van Dumou- 
riez, de republikeinen van Heintje van der Noot, en de sans- 
culotten van het schrikbewind. In de xix e eeuw lieten zij, in 
vuur ontstoken, zich medesleepen door de grenadiers van 
Napoléon I. 
Dezelfde mond, zegt de schrijver van gemelde studie, die 
bij eene andere gelegenheid eene hymne aanhief op de « Won- 
derlyke bemerkenswaerdige daeden van Bonaparte », vond 
later geene bittere woorden genoeg om den gevallene met 
smaad te overladen. 
Dit was ook het geval met Sadones, den ouden, die beurte- 
lings Napoléon vergoodde en verguisde. 
Meer volhardend waren onze rolzangers in het gebruiken 
van Fransche zangwijzen. Voor een « Gezang op het tweede 
Babiloniën en deszelfs herbouwden toren in Parijs benevens 
ook te zien een deel der luysterlyke zegenpraelen behaeld op 
de Bonapartisten langs de Sambre en de Maese op den 17 en 
en 18 en Juny en volgende dagen, ten jare 1815 », gebruikte 
Henry Sadones de stem : « A Paris, loin de sa mère t ». 
Een ander lied op den « wreeden aerts-tiran » had tôt 
opschrift « stemme : Joseph in Egypte », en werd, zooals de 
strophenbouw aanwijst, voorgedragen op Méhul’s vermaarde 
mélodie « A peine au sortir de l’enfance », getrokken uit zij ne 
opéra Joseph en Égypte (1807). 
Na Waterloo keeren de Nederlandsche wijsaanduidingen 
terug. De verheugcle minnaeres , titel van een lied aanvangend : 
« Mynen minnaer is gaen stryden », en dat tôt refrein had : 
« Zingt met my Oranje boven, 
mvne waere vrienden al », 
werd voorgedragen op de « stemme : Eenen kus van myn 
teerbeminde |] is meer waerd als al het plaisier ». 
1 « À Paris et loin de sa mère » La clef cia caveau, n r 4, ontleend aan 
Le traité nul (1797), wdn van Marsollière, muz. van Gavaux. 
