( 389 ) 
Waar de naam romance nog bleef bestaan, werd hij door- 
gaans gebruikt voor een eenvoudig gedicht in verhalenden 
trant, lerwijl het woord mélodie nu diende bij stukken die meer 
tôt de natuurbeschrijvende poëzie behoorden. Overigens valt 
het niet te ontkennen dat er wel iets willekeurigs lag in die 
verschillende benamingen, welke omstreeks het midden onzer 
eeuw ontstonden. 
Zonder rekening te houden met den aard der door hem 
behandelde gedichten, waarvan vele oorspronkelijk Duitsche 
waren, had Meyerbeer reeds in 1849, te Parijs, een bundel 
liederen uitgegeven onder den titel 40 Mélodies 1 . 
Andere Belgische componisten onderscheidden zich in het 
vak van het lied. 
Ed. Huberti (1818-1880), die tevens als landschapschilder 
nitmuntte, mocht ook als liedercomponist ongemeenen bij val 
genieten. 
Klemens Wytsman (1825-1870), dien wij reeds noemden bij 
het bespreken der Dendermondsche volksliederen, gaf ver- 
dienstelijke melodieën in het licht. In 1852 behaalde hij, te 
Leuven, in een kampstrijd voor de compositie van Fransche 
romancen, uitgeschreven door de Académie de musique en 
waaraan zeven en zeventig mededingers deel namen , den 
eersten en den tweeden prijs met zijne compositiën Morte à 
quinze ans en La fille du pâtre. 
J.-B. Rongé (1825-1882) schonk voornamelijk zijne aan- 
dacht aan het verband tusschen taalmetriek enmuziek. 
Ook de Gentsche componist Karel Miry (1823-1889) schreef 
bevallige Fransche romancen. J. Denefve, Fr. Riga (1831- 
1892), J.-Th. Radoux, G. Huberti en J. Vanden Eeden — de 
twee laatsten schreven ook en vooral op Nederlandschen 
tekst — Em. Mathieu, Fr. Servais, Sylv. Dupuis, L. Dubois, 
Em. Agniez, L. Soubre, J. Callaerts, L. Jehin en, onder de 
Belgische componisten die zich in den vreemde vestigden, 
1 Over de beteekenis der woorden lied en mélodie, zie mede Weckerlin, 
Nouveau musiciana , Parijs, 1890, bl. 370. 
Tome XLIX. 
26 
